— 5 — 
terwijl juist bij zwarte thee geen noemenswaard tekort aan caffeïne 
werd gevonden, diende nu te worden nagegaan, of wellicht deze 
verbinding de oorzaak zou zijn van het terughouden der caffeïne. 
Bekend was dat alkaloïden, ook caffeïne met tannine ver- 
bindingen vormen, welke dikwijls onoplosbaar zijn; het scheen 
dus zaak om ook de verhouding van het theelooizuur tot caffeïne 
te onderzoeken. 
De bereiding van het theelooizuur geschiedde als volgt: 
De gedroogde blaren werden geëxtraheerd met alkohol; het 
alkoholisch extract ingedampt, opgenomen met water. 
Nu werd een weinig loodazijn toegevoegd en gefiltreerd. 
Bij ’t Altraat werd meer loodazijn gevoegd en ’t neerslag weer 
warm gefiltreerd. 
Na uitwassching werd het neerslag gesuspendeerd in heet 
water en daarna ontleed door zwavelwaterstof. 
Na filtratie werd (koud) uitgeschud met chloroform totdat geen 
caffeïne meer daarin overging en daarop werd met azijnaether 
het looizuur uitgeschud, hetwelk na afdestilleeren van ff op- 
losmiddel als een licht roodbruine stroop achterbleef. 
Benige orienteerende proeven gaven nu ff volgende: 
Voegt men bij de waterige oplossing van het op deze wijze 
bereide looizuur eene caffeïne-oplossing, dan ontstaat er een 
sterk melkachtig neerslag, dat zich na eenig staan in dikvloeibare 
roodbruine druppels op den bodem afzet. 
Het melkachtig neerslag gaat bij toevoeging van veel water 
en bij verwarming in oplossing. 
Lost men het in water op en voegt daarna nog meer looizuur- 
oplossing toe, dan verschijnt het weer. 
Om de storende werking van het theelooizuur bij de caffeïne- 
bepaling volgens v. Romburgh en Lohma.nx te onderzoeken , 
werden nu de volgende quantitatieve proeven genomen: 
