— 6 — 
Proef 1. Circa 1 G. theelooizuur werd in water opgelost en 
vermengd met eene waterige oplossing waarin 0,25 G. cafïeïne; 
In de koude oplossing ontstaat het neerslag van cafFeïne en 
looizuur, dat in de warmte weer oplost. Er werd nu in de 
warmte 21/2 c.lVP loodazijn toegevoegd, waarna de vloeistof werd 
afgekoeld en op 100 c.]\P gebracht. 
Door 50 c.M^ van ’t filtraat uit te schudden met chloroform 
werd 0,090 G. caffeïne teruggewonnen, d. i. 72 ^jo van de ge- 
bruikte hoeveelheid. 
Proef 2. 2 G. looizuur werd met 0,25 G. caffeïne in + 90 
c.M^ heet water opgelost; nu werden 5 c.]\P loodazijn toegevoegd 
en werd na afkoeling en opvullen tot 100 c.M^ gefiltreerd. In 
50 c.M^ filtraat werden 0,055 G. caffeïne teruggewonnen, d. i. 
slechts 44 ^jo. 
De hoeveelheden looizuur en caffeïne waren in dit geval on- 
geveer even groot als bij de bepaling in 10 G. gedroogd blad 
volgens de methode van v. R. en L. het geval is. 
Uit het bovenstaande blijkt o. i. voldoende dat de oorzaak 
van het tekort aan caffeïne gevonden door toepassing der me- 
thode van V. R. en L. ook voor gedroogd blad is te zoeken in 
de verhouding van het looizuur tot de caffeïne. 
Verder blijkt daaruit ook, dat uit eene waterige caffeïne- 
oplossing, waarin tegelijkertijd looizuur aanwezig is, het vol- 
ledig uitschudden der cafïeïne met chloroform eenig bezwaar 
oplevert. 
Bij het zoeken naar eene betere methode voor de quantitatieve 
bepaling van caffeïne in versch gedroogd theeblad en groene 
thee (wat bijna op ’t zelfde neerkomt) moest dus getracht 
worden eene oplossing te verkrijgen waarin al de caffeïne, doch 
geen looizuur aanwezig was. 
Voor de extractie was dus alkohol niet geschikt evenmin als 
azijnaether of aceton, die beide ook het theelooizuur oplossen. 
