18 - 
op en verklaart, dat het een glycosied is, aangezien het zich 
volgens dezen onderzoeker onder omstandigheden splitst in 
galluszuur en suiker. 
Ook zegt B. verder op pag. 154 van zijn genoemd werk: 
„In the case of tea the tannin has usually been described 
as being similar to gallotannic acid, but it is probable another 
variety exists in conjunction with it”. 
Toch geeft B. voor het theelooizuur de formule C 27 H 22 V 17 
op, welke dus zal slaan op het looizuur dat volgens B. behalve 
het galnotenlooizuur nog in het theeblad voorkomt. 
Voor de quantitatieve bepaling kan men volgens B. de me- 
thode van Löwenthal (titreeren met chameleon etc.) toepassen of 
naar Hooper het looizuur uit de waterige oplossing neerslaan 
met lood- of koperacetaat. 
De oplossingen worden ook hierbij verkregen door uitkoken 
der thee met water en opvullen der oplossing tot een bekend 
volume. 
Het loodzout op deze wijze verkregen bevatte doorgaans 50°/o 
loodoxyde, doch B. vond bij Assam-thee slechts 46— 47"/o, ver- 
schillende naar de concentratie en de aciditeit der oplossing. 
Het koperzout op analoge wijze bereid is volgens B. zuiverder 
en bevat 38 — 38,50/o koperoxyde. 
Tretzel verkreeg het theelooizuur op de volgende wijze: 
De thee wordt met water uitgekookt, het extract op ’t wa- 
terbad wat ingedampt en daarna (in de kou) uitgeschud met 
azijnaether waaraan zooveel aether is toegevoegd, dat het aether- 
mengsel zich goed afscheidt. 
De azijnaetherische oplossing wordt nu afgedestilleerd en de 
overblijvende rest gezuiverd door opnemen in koud water, fil- 
treeren (hierbij blijft nog een weinig chlorophyl op ’t filter) en 
indampen. 
Na droging verkrijgt men nu het looizuur in den vorm van 
eene bruine massa die gemakkelijk te pulveriseeren is. 
Het verkregen product is oplosbaar in water, alkohol en 
aceton ; minder in aether en onoplosbaar in chloroform. 
