— 19 — 
Verder slaat het lijmoplossing neer en geeft met Fe CI3, een 
diepblauwe kleur. 
Een 2-tal elementair-analyses van het aldus verkregen product 
gaven : 
1. 52,77 Vo C en 3,72 °/o H. 
II. 52,02 „ „ 4,17 „ „ 
Volgens berekening bevat digalluszuur-anhydried 52,17 ^/o C. 
en 3,1 °/o H. 
Uit deze analysen en uit het feit, dat het theelooizuur volgens 
onderzoek van Tketzel galluszuur afsplitst bij koken met ver- 
dund zwavelzuur, meent deze onderzoeker te moeten afleiden dat 
het theelooizuur is op te vatten als digalluszuur-anhydried. 
Eene acetyl- verbinding werd als gele massa verkregen door 
G— 5 uur koken met azijnzuur-anhydried en uitgieten van het 
product in water. 
Na uitwassching met water en drogen werden twee elementair- 
analyses uifcgevoerd en het acetylgehalte bepaald door verzee- 
ping met sterke kali en destillatie van het azijnzuur uit phos- 
phorzure oplossing. 
De gevonden waarden kwamen overeen met die van eene 
pentacetylverbinding van digalluszunr. 
Bij koken met zwavelzuur werd geen suiker verkregen, maar 
wel galluszuur en zoogenaamd phlobapheen, waaruit T. l^esluit, 
dat het theelooizuur geen glycosied is. 
Galluszuur werd hierbij aangetoond op de volgende wijze: 
door uitschudden van het met zwavelzuur gekookte product met 
aether en afdampen van den aether werd een roodbruine rest 
verkregen, die zilverzouten reduceerde en waaruit door su- 
blimatie pyrogalluszuur werd verkregen. 
Uit het bovenstaande blijkt reeds voldoende het verschil in 
eigenschappen van het theelooizuur bereid door verschillende 
onderzoekers volgens verschillende methoden. Zoo mogelijk loopen 
