20 — 
de opgayên der oudere litteratuur nog sterker uiteen ; wij 
meenen daaruit te mogen besluiten, dat het aan genoemde 
onderzoekers niet gelukt is het theelooizuur in zuiveren toestand 
te verkrijgen, hetgeen in ’t volgende nog nader zal blijken. 
B. Bekeiding VAN HET ZUIVERE GEKRYSTALLiSEEEDE Theelooizuur. 
Wanneer men het fijne poeder van gedroogde jonge theeblaren — 
zooals die voor de theefabrikatie worden geplukt — met water 
kookt, dan gaat in ’t extract o. a. theelooizuur over. Kookt 
men herhaaldelijk uit met veel water, dan gelukt het nagenoeg 
al het looizuur in oplossing te brengen. 
Tegelijk met het looizuur zijn echter een aantal andere stoffen 
mee in oplossing gegaan, want terwijl het bladpoeder volgens 
vele onderzoekingen niet meer dan 25 ^jo looizuur bevat, be- 
draagt het waterig extract 50—60 ‘'/o van het gewicht van het 
droge theeblad. 
Uit deze zeer onzuivere oplossing het looizuur in zuiveren 
toestand te verkrijgen is zeer moeilijk. 
Slaat men bijv. neer met loodoplossing, dan vindt men in ’t 
neerslag niet alleen het tannaat maar nog vele andere in water 
onoplosbare loodzouten, waaronder wij noQmmhei oxalaat^pectaat. 
Maar niet alleen deze loodzouten vinden wij in het neerslag, 
in hoofdstuk 1 (pag.) zagen wij dat bijv. ook caffeine niettegen- 
staande dat zij met lood geen verbinding vormt en in water 
gemakkelijk oplosbaar is, toch voor een deel in ’t loodneerslag 
is terug te vinden. 
Wordt het loodneerslag, na uitwassching met water ontleed 
door zwavelwaterstof, dan neemt het gevormde zwavellood wel 
een deel der onzuiverheden op, maar het grootste gedeelte gaat 
toch weer mee in oplossing, speciaal de genoemde stoffen. 
Zuivering op deze wijze brengt ons dus niet tot het doel en 
moet een andere weg worden ingeslagen. 
Het lag voor de hand hierbij te denken aan een ander oplos- 
middel waarin die verbindingen welke met lood worden neer- 
geslagen niet oplossen. 
