— 21 — 
Neemt men ter extractie van het looizuur alkohol in plaats 
van water, dan gaan o. a. oxaalzuur en pectinezuur (beide 
voorkomende als kalizouten waarover straks nader) niet mee 
in oplossing, evenwel is ook nu het looizuurhoudende extract 
nog verre van zuiver, want volgens vele quantitatieve onderzoe- 
kingen bedraagt het alkohol-extract gewoonlijk circa 40—50 ®/o 
van het uitgangsmateriaal. 
Ook nu dus bestaat het extract nog slechts voor ongeveer 
de helft uit looizuur en is het verontreinigd met een groot 
aantal vreemde substanties. 
Dampt men den alkohol af en neemt men den rest op met water, 
dan blijft weliswaar een gedeelte der vreemde bestanddeelen on- 
opgelost, doch deze onoplosbare rest is hoogstens 5—8 °/o, zoodat 
de verkregen waterige oplossing nog alles behalve zuiver is. 
Ook nu blijft het moeilijk het looizuur in zuiveren toestand 
uit de oplossing te verkrijgen, in de eerste plaats is dit te 
wijten aan de merkwaardige eigenschap van het looizuur om 
zich in oplossing met de meest verschillende stoffen te vereenigen 
(het zij dan chemisch of mechanisch), deze stoffen zelfs ook wan- 
neer zij voor zich alleen in water onoplosbaar zijn hardnekkig 
vast te houden, zoodat zij steeds het looizuur blijven vergezellen, 
ook al slaat men dit neer of al schudt men het uit met een 
of ander oplosmiddel. 
Wij hebben dit verschijnsel waargenomen bij de caffeïne, 
nog frappanter is het bij de quercitrine-achtige verbinding 1) en 
o. a. bij het hars, stoffen beide in water onoplosbaar. 
Om in de te verkrijgen waterige looizuuroplossing zoo mo- 
golijk nog minder vreemde bestanddeelen te verkrijgen, dan bij 
extractie met alkohol, werd gezocht naar een ander oplosmiddel. 
Aangezien looistoffen in ’t algemeen goed oplossen in azijnae- 
ther en in aceton, werden hiermee proeven genomen, echter 
in ’t eerst met volkomen negatief resultaat: in deze middelen 
loste van het droge bladpoeder zoo goed als niets op. 
• i) Zie later. 
