— 22 — 
Analoog aan de in hoofdstuk I beschreven nieuwe methode 
ter bepaling van catfeïne werd nu ook hier de invloed nage- 
gaan welke de tegenwoordigheid van water op de extractie 
van het looizuur heeft. 
Het resultaat was boven verwachting. 
Aceton bracht nu in korten tijd nagenoeg al het looizuur 
in oplossing en ook azijnaether bleek voor het doel geschikt. 
Werd de extractie met aceton of azijnaether uitgevoerd in een 
Soxleth’s extractor, nadat te voren het fijne bladpoeder met 
circa 15 water was gemengd, dan bleek na eenige uren 
extraheeren geen looizuur meer in oplossing te gaan. 
Werd nu de overblijvende rest met water opgekookt, dan 
gaf dit waterig extract met lijmoplosing geen neerslag meer; 
aangezien nu eene zeer sterk verdunde oplossing van looizuur 
met lijmoplossing nog een neerslag of eene duidelijke opaliseering 
geeft, meenden wij uit het voorgaande te kunnen afleiden, dat 
het theelooizuur op de bovenomschreven wijze zoo goed als 
totaal was geextraheerd. 
De vraag was nu hoeveel vreemde bestanddeelen er door de 
extractie met aceton of azijnzuur behalve het looizuur in op- 
lossing gaan. 
Eenige quantitatieve bepalingen gaven voor het aceton- en het 
azijnaether-extract nagenoeg dezelfde waarden, nl. 30— 35 ®/o be- 
rekend op het bij 105° gedroogde blad. 
Laat men nu deze wijze van extractie voorafgaan door de 
extractie met chloroform dan gaan er van de 30 — 35 °/o totaal- 
extract nog 6—8 % af voor het chloroform-extract, zoodat alleen 
door aceton of azijnaether worden geëxtraheerd circa 25 — 30 °/o. 
Voor onzuiverheden in de te verkrijgen waterige oplossing 
blijven nu dus circa 5°/o van het bladpoeder-gewicht. 
Deze 5°/o bestaan volgens een verder onderzoek in hoofd- 
