— 25 
Oxydatie hoeft hiorlhj zoo goed al.s iiieb-plaats, want lost men 
de stroopige massa op in vrij veel drogen azijnaetlier, destil- 
leert den azijnaetlier tot op eene kleine rest af en giet nu de 
geconcentreerde oplossing in droog chloroform dan verkrijgt 
men het theelooizuur als nagenoeg wit poeder terug. 
Oplosbaarheid. 
Het poeder is onoplosbaar in chloroform, benzine en petro- 
leumaether. 
In watervrijen aether is het vrij weinig oplosbaar, gemakke- 
lijker in waterhoudenden aether. 
In alkohol, aceton en azijnaetlier lost het gemakkelijk op, ook 
als deze oplosmiddelen volkomen droog zijn. 
Eveneens lost het gemakkelijk op in water en in ijsazijn, 
dus ook in verdunden alhohol en verdund azijnzuur. 
In warm water lost het nog veel spoediger op dan in koud. 
In azijnzuuranhydried lost het gemakkelijk op, vooral bij 
eenige verwarming. 
Bij koken met azijnzuuranhydried ontstaat een acetylderivaat 
(zie later). 
I)e waterige oplossing van het theelooizuur is lichtgeel ge- 
kleurd en vertoont de volgende eigenschappen: 
De smaak is sterk adstringeerend doch niet bitter. 
Door alkali wordt de oplossing direct bruin gekleurd onder 
oxydatie. Yooral bij eenig schudden is de oplossing spoedig 
zoo goed als zwart. 
Kalk en Baryt geven voor een oogenblik een wit neerslag; 
deze kleur slaat echter direct om eerst in groen, daarna in 
blauw, om eindelijk tot bruin over te gaan. 
Ook deze kleursverandering is te danken aan snelle oxydatie 
in alkalische oplossing. 
Bij de toevoeging van de kalk of het baryt ziet men niet 
alleen het neerslag zich kleuren, doch ook de oplossing is ge- 
kleurd, hetgeen bewijst dat de eerst ontstane onvolkomen ge- 
öxydeerde tannaten gedeeltelijk oplosbaar zijn. 
