— 39 — 
Heb eenige zal dus zijn, de hoeveelheid dezer vreemde stoffen 
in eene aparte hoeveelheid oplossing te bepalen, zoo daarvoor 
ten minste eene methode is aangegeven of te vinden. 
Alleen voor het theelooizxim hebben wij volgens voorgaan- 
de onderzoekingen in zijne optische activiteit een middel om 
door polarisatie eene vrij nauwkeurige quantitatieve bepa- 
ling te maken ook in tegenwoordigheid van genoemde on- 
zuiverheden, wanneer ten minste deze stoffen niet optisch 
actief zijn; in dit geval zou ook deze methode ons in den 
steek laten. 
Als voorbeelden van stoffen oplosbaar in eene looizuuroplossing 
en nagenoeg onoplosbaar in water noemen wij hier hetquerci- 
trine en sommige ontledingsproducten van het looizuur zelf, 
die o. a. in het waterig theeëxtract voorkomen. 
De hier in ’t kort gereleveerde onderzoekingen, alsook die 
omtrent den invloed van de in water oplosbare verbindingen, 
welke zich in de looizuuroplossing bevinden, op de opname 
van het looizuur door huidpoeder, zijn nog niet afgeloopen 
en zullen weer worden opgevat wanneer wij een meer volle- 
dige kennis hebben omtrent den aard van de hier bedoelde 
stoffen, waarna wij op deze belangrijke kwestie hopen terug 
te komen. 
Alleen zij hier nog opgemerkt dat de bedoelde in water op- 
losbare stoffen de neiging schijnen te hebben om op de resul- 
taten een tegengestelden invloed uit te oefenen als de in water 
onoplosbare. Door de attractie van het looizuur ook tot deze 
stoffen houden zij dit in de oplossing vast, hoewel zij ook voor 
een kleiner of grooter gedeelte met het looizuur neerslaan op 
het huidpoeder. 
Deze attractie moet dan ook als de voornaamste oorzaak 
worden beschouwd waarom men door huidpoeder niet al het 
looizuur uit eene gegeven (gewoonlijk onzuivere) looizuuroplos- 
sing kan verwijderen. > ... 
