— 45 — 
Het gemiddelde uit de 3 analyses is: 
57,43 Vo koolstof en 4,55 °/o waterstof. 
De bepaling van het cicetyl-gehdiltQ leverde eenige moeilijkheden. 
Verzeeping met normaal-alkali en terugtitreeren met nor- 
maal-zuur gaf veel te hooge resultaten wat zeker te wijten is 
aan de omstandigheid dat èn de acetylrest èn de looizuurrest 
kali opneemt. 
Verzeeping door eenigen tijd koken met alkoholische kali, af- 
destilleeren van het azijnzuur uit zwavelzure oplossing en ti- 
treeren van het overgegane azijnzuur gaf zeer uiteen loopende 
resultaten (van 41 tot 55°/o acetyl). Vermoedelijk gaat hierbij 
de reactie verder onder afsplitsen van vluchtige zuren. Na 
uren lange destillatie was het overgaande nog steeds zuur. 
Nu werd de omgekeerde weg ingeslagen nl. eene gewogen 
hoeveelheid poedervormig looizuur werd geacetyleerd en de 
hoeveelheid acetylderivaat door uitgieten in veel water, filtree- 
ren, uitwasschen van de rest op ’t filter en drogen tot con- 
stant gewicht (ten laatste in een exciccator) quantitatief bepaald. 
Proef 1. Uit 1,590 G. looizuur werd verkregen 2,338 G. 
acetylderivaat. 
Proef. 2. Uit 0,3817 G. looizuur (ander praeparaat) werd 
verkregen 0,5605 G. acetylderivaat. 
Het gehalte aan acetyl rest (CH 3 CO— H) is dus volgens 
proef 1 berekend 32,05 ^/p. 
en volgens proef 2 31,90 %• 
Gemiddeld dus 31,98 °/o. 
Ter bepaling van het moleculairge wicht van het acetylde- 
rivaat werd de elegante methode van Lansberger 1) toegepast. 
Als oplosmiddel werd zuivere aceton genomen, dat vooraf 
nog eens werd gedestilleerd en vrij wel constant kookpunt had. 
1) Berl. Ber. 1898 p. 458. 
