— 47 — 
Voor deze bepalingen werd weer de methode van Laxsberger 
gebruikt met aceton als oplosmiddel. 
Een voorproef met naphtaline (Cio Hs = 128) gaf een mole- 
culairge wicht van 130, dus vrijwel overeenkomende met de theo- 
retische waarde. 
Proef 1. Gewicht theelooizuur 1,085 G.; aceton 7,425 G. 
Kookpunt aceton 55,5®. 
Temperatuur oplossing constant op 55,89®. 
Hieruit berekend moleculairgewicht = 503,5. 
Proef 2. Gewicht theelooizuur — 0,8026 G.: aceton 6, 84 G. 
Kookpunt aceton = 55,9®. 
Temperatuur oplossing constant op 55,865®. 
Hieruit berekend moleculairgewicht = 502. 1) 
De aciditeit van het theelooizuur werd als volgt bepaald : 
Eene gewogen hoeveelheid wit poedervormig product werd 
snel in veel water opgelost verwarmd en onder vlijtig roeren 
getitreerd met {q normaal alkali; als indicator werd phenol- 
phtaleïne gebruikt. 
Proef 1. Gewicht looizuur = 0,254 G. 
gebruikte hoeveelheid normaal-alkali 5,2 cW, 
Proef 2. Gewicht looizuur = 0,246 G. 
gebruikte hoeveelheid alkali = 4,8 clVP. 
Om hieruit de aciditeit te bepalen moet eerst het moleculair- 
gewicht van T looizuur zijn vastgesteld, waarvoor de directe 
bepalingen natuurlijk niet voldoende zijn. Voor een moleculair- 
1) Een praparaat zuivere tannine (galnotenlooizuur) gaf een moleculair- 
gewicht van circa 1300 (Isabanejew vond 1?25). 
Dit product werd geacetyleerd, en daarop ook van dit acetylderivaat het 
moleculairgewicht bepaald. 
Gevonden werd in 2 bepalingen 1070 en 1040, terwijl pentacetyldigallus- 
zuur een mol. gew. zou hebben van 542. 
