— 53 — 
gevormd) wordt 2 keer uitgeschud met het bedoelde mengsel. 
De verkregen oplossing wordt afgedampt, in zeer weinig alkohol 
opgenomen, neergeslagen met veel water en na filtratie met 
het filter na droging op 100'’ gewogen. 
Gevonden werd volgens deze methode in een monster gedroogd 
blad 1,1 pCt., in fabrieksthee van dezelfde partij blad 1,0 pCt. 
in een ander bladmonster 0,9 pCt. in fabrieksthee van dezelfde 
partij blad 0,9 pCt. 
De hier beschreven verbinding schijnt dus bij de htbrikatie 
geen noemenswaarde rol te spelen. 
B. Het Glycosied der Theebladeren. 
Wordt het poeder van versch gedroogde theebladeren met 
90 percentigen alkohol geëxtraheerd, dan zet zich in de kolf 
eene lichtbruine substantie af. Giet men de bovenstaande 
vloeistof af, dan houdt men eene stroopige massa over. 
Met veel alkohol van 90'’/o verwarmd, lost de massa daarin 
op; bij afkoeling van den alkohol ontstaat echter weer een 
vlokkig nagenoeg wit neerslag dat zich op den bodem zet en 
weer in eene stroopige massa overgaat. 
Kookt men nu de massa eenigen tijd met watervrijen azijn- 
aether uit, dan gaan daarin sporen van looizuur over en de 
massa blijft in volkomen vasten toestand terug. 
In water lost zij zeer gemakkelijk op met lichtbruine kleur, 
slaat echter door aceton, azijnaether of absoluten alkohol weer 
daaruit neer. 
Aangezien het verkregen product geen theelooizuur kon zijn, 
en toch nog steeds met ferrichoride eene blauwkleuring gaf, 
was het waarschijnlijk dat wij hier nog steeds met een onzuiver 
product te doen hadden. 
Pogingen om het product in zuiverder en looizuurvrijen toestand 
te verkrijgen leidden tot de volgende bereidingswijze. 
Het bladpoeder wordt gemengd met 15°/o water en geëxtra- 
heerd met acetoii. 
