— 55 
Dat deze suiker niet als zoodanig aanwezig was in de oor- 
spronkelijke oplossing werd daardoor bewezen, dat na neer 
slaan met loodacetaat de Fehling sche oplossing niet werd 
gereduceerd. 
Bij eenige quantitatieve proeven werd uit het gezuiverde 
nagenoeg witte poeder 15 a 25 Vo reduceerende suiker verkregen. 
Een onderzoek naar den aard van de bij koken met zwavel- 
zuur ontstane reduceerende verbinding gaf tot resultaat, dat l>ij 
verwarming der azijnzure oplossing gedurende eenigen tijd met 
phenylhydrazine er een onoplosbaar geel osazon wordt gevormd, 
dat onder ’t mikroscoop gezien bleek te bestaan uit intensief 
citroengele goed uitgegroeide krystalnaalden. 
Hiermee is bewezen dat de reduceerende stof ontstaan bij 
koken met zwavelzuur een suiker is en dat dus het poeder be- 
staat (in elk geval voor een groot deel) uit eene glycosidische 
verbinding, die wij voorloopig „theeglycosiecV zullen noemen in 
afwachting dat hare eigenschappen en chemische constitutie 
nader zullen zijn bepaald, wanneer het eerst gelukt is deze ver- 
])inding in gekrystalliseerden zuiveren toestand te verkrijgen. 
Het gekrystalliseerde osazon werd afgefiltreerd, gewasschen en 
gedroogd in een exciccator. 
Als smeltpunt werd gevonden 198^ (niet gecorrigeerd) hetwelk 
ongeveer overeenkomt met dat van het ghjcosazon (S. P. 202"^), 
zoodat de suiker welke in het glycosied voorkomt wellicht 
glycose (dextrose) is. 
Bij verbranding van het poedervormige glycosied blijft een 
aanzienlijke hoeveelheid asch terug, welke bij het op de boven 
aangegeven wijze gezuiverde poeder geheel bleek te bestaan uit 
kaliumcarhonaat. 
Het glycosied zou dus volgens dit onderzoek een kaliumzout 
moeten zijn. 
Het kaligehalte kan natuurlijk eerst dan nauwkeurig worden 
bepaald, wanneer wij zekerheid hebben daarbij van het chemisch 
zuivere product uit te gaan. 
