— 47 — 
overige lichaam, ook kon ik geene papillen daaraan waarnemen. 
De met plaatselijke verdikkingen voor ziene mondholte gaat naar 
achteren in den oesophagus over, die eerst wat wijder wordt, dan 
naar het achtereinde toe zich vrij plotseling aanzienlijk vernauwt 
en dan tot aan den bulbus geliikmatig nauw blijft (fig. 14, I 
en II). De bulbus bevat een klepinrichting en is byna bolvor- 
mig. De grens tusschen bulbus en darm vond ik bij de ? 23, 
bij de cf' 25®/o 1, de uitmonding van den darm bij de ? gemiddeld 
93.1, bij de cf 95®/ol van het vooreinde der dieren verwijderd. De 
porus excretorius is betrekkelijk gemakkelijk te zien en is gemid- 
deld 17Vol ^^an het vooreinde van het aaltje verwijderd. 
Bij het wijfje ligt de geslachtsopening gemiddeld 64®/o 1 van het 
vooreinde verwijderd. Het ovarium, waarvan in fig. 14, I slechts 
een gedeelte is te zien, is waarschijnlijk twee keer omgeslagen, 
zijn verloop is echter aan het levende of door verwarming gedoode 
materiaal niet met zekerheid te vervolgen. 
De staart bezit bij de wijfjes een vrij uiteenloopenden vorm. 
Meestal is hij spits, zooals in fig. 14, IV, c, in eenige gevallen 
echter ook stomp (fig. 14, a en b), zeer zeldzaam aan het achter- 
einde een weinig kolfvormig aangezwollen, zooals bij fig. 14, I (1). 
Papillen of een fijn spitsje heb ik aan den staart van het wijfje 
niet kunnen waarnemen. 
Het mannetje bezit 2 spicula met een zeer duidelijk te zien acces- 
sorisch stuk (fig. 14, Y) De staart draagt op zijn achtereinde een zeer 
fijn spitsje en ongeveer in het midden tusschen geslachtsopening 
en achtereinde een paar laterale papillen. 
De eieren zijn ovaal (fig. 14, III) en bezitten eene lengte van 
gemiddeld 0.046 mm. en eene breedte van 0.023 mm. 
Plaats die het in de systematiek inneemt. Van de tot nog toe bekende 
soorten (2) is de boven beschrevene Cephalobus zeker met O.persegnis 
Bast en C. striatus Bast het meest verwant. Waarin de belangrijkste 
(1) Het is natuurlijk ook wel mogelijk, dat ik hier verschillende soorten 
onder de oogen heb gehad. Daar andere kenteekens ter onderscheiding ontbre- 
ken, schijnt het mij doelmatiger al deze kortstaartige vormen tot eene soort 
te brengen. (Vergl. hierover ook het zevende hoofdstuk van deze mededeel ing). 
(2) Cf. DE Man, Monograi)hie, p. 89. 
