— 86 — 
De gestalte der makroconidiën (cf. Fig. 4) is dikwijls volkomen 
regelmatig kogel vormig ; niet zelden vindt men echter ook ovale 
of zulke, die in eene korte steel uitloopen, zoodat zij peervormig ver- 
schijnen. Als diameter der makroconidiën vond ik 0,01 1 — 0,015 mM. 
Omtrent de ontwikkeling der makroconidiën werd reeds in het eerste 
Hoofdstuk medegedeeld, dat zij met de in de schorscellen gelijktijdig 
aanwezige schimmeldraden in samenhang staan en dus zeker aan deze 
gevormd worden. Veel gemakke- 
lijker kan men echter de ontwik- 
kelingsgeschiedenis der conidiën 
aan draden onderzoeken, die zich 
vrij in lucht gevormd hebben, zoo- 
als dit geschiedt, wanneer men de 
Rostrella na de in het volgende 
Hoofdstuk nog nader te bespreken 
methode, op de aangesneden schors 
van een koffietakje uitspreidt. Men 
kan dan waarnemen, dat de ma- 
kroconidiën aan het einde van 
korte zijtakken ontstaan (Fig. 6 
A en B), die aan hun basis gewoon- 
lijk vrij eng zijn, maar ook aan het conidiënvormende einde eenen 
aanzienlijk geringeren diameter bezitten dan de rijpe conidiën. 
In enkele gevallen kon ik ook waarnemen, dat 
enkele conidiën na elkaar op hetzelfde zijtakje 
gevormd werden (Fig. 6, C). Het is mij zelfs 
waarschijnlijk, dat dit vrij dikwijls plaats heeft; 
gewoonlijk maken zich echter de rijpe conidiën 
, . gedurende de praeparatie volkomen los, zoodat 
Fig 7. Eerste kie- 6 n r F 1 . ’ 
. ,... , slechts de het laatst gevormde conidië op het takie 
mmgsstadien der ° r J 
makroconidiën. 325 terugblijft. 
maal vergroot Het onbetwistbaar bewijs dat de als makroco- 
nidiën aangeduide lichaampjes werkelijk voort- 
plantingsorganen van eene schimmel daarstellen, kan men daardoor 
verkrijgen, dat men hen tot kiemen brengt. Bij de proeven dien- 
aangaande ben ik het eerst geslaagd, toen ik uit een door den 
Fig. 6. Makroconidiën aan in de 
lucht uitgegroeide myceliumdraden. 
485 maal vergroot. 
