— 48 — 
werd, c. 5 mM. ver verspreid. Volgens het mikroskopisch onderzoek 
waren overigens ook in dit geval in de bruingekleurde schors en slechts in 
deze myceel en makroconidiën van Rostrella Coffeae aanwezig. Deze waren 
ook onder de onbeschadigde kurklagen tot aan het hout toe waar te nemen. 
Proef 5 Op den 30/12-1898 werd aan een boompje van Coffea ara- 
bica een uitlooper afgebroken en op de daardoor ontstaande wond werden 
conidiën en sporen van Rostrella Coffeae met een penseel aangebracht. 
Op den 17/2-99 werd rings om de wond de buitenste kurklaag iets 
afgekrabt en het was nu duidelijk te zien, dat zich van de wond uit een 
ringvormige bruine plek in de schors gevormd had, die 5 — 19 mM. breed 
was. Het meest had zich de kanker naar beneden toe uitgebreid. Door 
mikroskopisch onderzoek van een klein, met een gesteriliseerd mes afgesne- 
den stukje werd verder geconstateerd, dat ook in deze plek zeer talrijke 
makroconidiën van Rostrèlla Coffeae aanwezig waren. 
Een aan de andere zijde van den stam staande uitlooper was nog 
volkomen normaal. 
Op den 17/5-99 werd de boom nog eens onderzocht en het werd door 
voorzichtig verwijderen van de buitenlagen der schors aangetoond, dat 
de levende uitlooper slechts nog door eene 15 mM. breede brug met de 
onder de infectieplek gelegen gezonde schors in samenhang stond. In 
het boven de wond gelegene, 57 mM. lange stamstuk was de schors vol- 
komen bruin. Naar beneden heeft zich de bruine plek tot 35 mM. van 
de wond uitgebreid. De boom had overigens nog een volkomen gezond 
uiterlijk. 
Proef 6 werd genomen, om ook experimenteel aan te toonen, dat 
de boven beschreven mikroconidiën en peritheciën werkelijk tot den- 
zelfden schimmel behooren. Hierbij werden de mikroconidiën van 
stamstukken van Coffea arabica genomen, waarop 2 dagen te voren 
Rostrella Coffeae uitgezaaid was. 
Door mikroskopisch onderzoek kon aangetoond worden, dat in 
dezen tijd nog geene rijpe peritheciën gevormd waren. Zelfs eenen 
dag later was aan de oudste pertheciën óf in het geheel geen hals 
gevormd óf een nog zeer korte en bij het vermorzelen ervan werden 
in geen geval rijpe ascoporen zichtbaar. Eerst op den 4. den dag waren 
de peritheciën tot rijpheid gekomen. Daar nu verder 2 dagen na 
het uitzaaien de in zeer groote hoeveelheden gevormde mikronidiën 
al3 een dik, wit poeder de wonden bedekten, was het ook zeer on- 
waarschijnlijk, dat in de bovenste lagen van dit poeder, die alleen 
