ZAAD. 
In mijn vorig verslag is reeds vermeld, dat door de Kedirisclie 
Landboiiwvereeniging een plan was gemaakt tot het oprichten van 
een verbond voor de verschaffing van puike zaadkoffie aan de leden 
daarvan. Daartoe werd overwogen eenen aanplant aan te leggen of 
over te nemen in de streek, die de beste en fraaiste koffie levert, 
of op een of meer landen, die er nu reeds bijzonder werk van 
maken zaadkoffie te verkoopen, iemand te plaatsen, die van wege 
den bond op de pluk en bereiding daarvan toezicht zoude houden. 
Ook van dit laatste voorstel, welks uitvoering men meende dat 
minder zoude kosten, is niets gekomen bij gebrek aan voldoende 
deelneming. 
In het Malangsche is de meening uitgesproken dat men beter 
zoude doen geen zaadkoffie van buitenaf te betrekken, maar dat 
men liever moest trachten door zorgvuldig uitzoeken der hoornen 
en der bessen op het eigen land zijn gewas te veredelen, daar men 
zoodoende beter geacclimateerde planten verkrijgen zal, die beter 
tegen ongunstig weder en ziekten bestand zijn. 
Om zich hierover een oordeel te kunnen vormen zoude men eerst 
moeten weten of de koffie op Java in het algemeen of in bepaalde 
streken werkelijk achteruitgaat of niet. Men hoort dikwijls beweren 
dat ook nieuwe aanplantingen op versche boschgronden niet meer 
worden wat de tuinen vroeger waren. 
Een jaar of tien geleden waren er ook sommige onder de oudere 
suikerplanters, die steeds terug kwamen met de klacht: onze gron- 
den zijn uitgeput en ons riet is gedegenereerd. In zake suikerriet 
is nu sedert dien wel gebleken, dat de gronden volstrekt niet uit- 
geput zijn, en dat de degeneratie van het riet daarop neerkomt, 
dat dit onderhevig is aan ziekten waarop niet voldoende gelet was 
en die toen nog niet bestudeerd waren. 
Omtrent de vraag of de achteruitgang der koffie werkelijk bestaatj 
