met de als vischvergift gebruikte doengkou (zie Crolon) gemengd 
wordt, stemt geheel met de genoemde soort overeen. De onder- 
steunende werking van bintangoer kan echter bij het gebruik van 
doengkou waarschijnlijk zeer goed gemist worden. 
Bintafigoer is evenals njamploeng een naam, die behalve aan C. inophyllum 
L. ook andere soorten van dit geslacht gegeven wordt. 
Omtrent het gebruik van Calophyllum-soorten als vischvergift vindt men 
nergens iets vermeld. Waarschijnlijk is dit gebruik ook vrij beperkt, want 
wegens de langdurige werking, die blijkens de bovenstaande opgaven vereischt 
wordt om visschen te bedwelmen, is de toepassing alleen in bijzondere 
omstandigheden, nl. in ondiep water met weinig strooming, mogelijk. 
Van verschillende CalopJujllum-soorien is de bast harshoudend, sommige 
leveren geheel in water oplosbare gom, andere gomhars. De medicinale 
toepassing van dit geslacht schijnt niet van veel belang; de hierop betrekking 
hebbende litteratuur vindt men bijeen gebracht bij Watt l. c. II, 29 sq., 
terwijl Rosenthal (1. c., 745) de opgaven hieromtrent voor C. inophyllum 
aldus samenvat : 
• Die Einde wird als Diureticumund Emmenagogum,die Blatter gegen 
• Augenkrankheiten und das Oei der Samen bei Hautausschlagen, 
• Bheumatismen, sowie zum Brennen benutzt.” 
XXX. TERNSTROEMIACEAE. 
Caryocar L. {Rhizoholus Gaertn.) telt 11 soorten in tropisch Amerika. 
Zie G. P. I, 180. 
N®. le. Caryocar glabrum Pers. Ench. 11, 85; DG. Prodr. I, 599. 
Saouari ylabra Aubl. Guian. 1, 599; t. 240. 
Rhizobolus glaber Corn. 
Pekea ternata Poir. Encycl. V, 148. 
Een hooge boom die op de Antillen en in tropisch Zuid-Amerika 
algemeen is. Evenals eenige andere Caryocar-^oovim levert deze de 
y>Saouari-nuls'' of Braziliaansche amandelen («Bokkenoten”), op Mar- 
tinique Grains de Pekea geheeten en als zeer smakelijk algemeen 
geroemd. 
Mutis (^) merkt op, dat de vruchlschil en bet vruchtvleesch van 
Caryocar amygdaliferum Mutis {^Almendroti' der Peruanen) eene 
bittere harsige stof bevatten, die het water sterk doet schuimen, 
(^) Cavanilles, Ic. et descr. plant. IV, 97; t. 361 en 362. 
