58 
Timbo: S. caracasana Willd., 
5. ichthyoctona Radlk., 
S. lethalls St. Hil., 
S. serrata Radlk. 
Cipó de timbo: S. erecta Radlk., 
S. grandi flora Camb., 
S. lethalls St. Uil., 
S. trlstls Radlk. 
(en Paiilllnia plnnata L.). 
Timbo amarello: S. ovalifolia Radlk. 
Timbo branco: S. glutlnosa Radlk. 
Timbo bravo: S. erecta Radlk. 
Timbo cabelliulo: S. cuspidata Camb. 
Timbo de peixe (legitimo): S. acumlnata Radlk. 
of S. serrata Radlk. 
Timbo mindo: S. communis Camb. 
Volgens D*’. Pfaff zou de naam Timbo allengs geheel gelijkwaardig ge- 
worden zijn met vischverglft. (Zie sub Tephrosla toxlcarla). Niettemin 
komt het mij niet geoorloofd voor, alleen uit dezen naam tot een gebruik 
als vischvergift te besluiten. Ook Radlkofer doet zulks niet. 
Paullinia Schum. Zie G. P. 1, 394. In Amerika 124 soorten, in Afrika één. 
N®. 4L^. Paullinia Ciiruru L*. Spec, 365; DC. Prodr. l, 604. 
Eene klimplant van de Antillen en van Z.-Amerika. 
r>In West-Indiën ivendet man die Wurzel als Narcoticum an, 
*ebenso das Oei, ivorin die Früchle gekocht sind. Die Samen 
r> dienen zum Betdiiben der Fischef* (Rosenthal 1. c., 777). 
Radlkofer verwijst voorts naar St. Hil. Plantes remarquables 
(1824), 204 en naar Mart. Arzneipfï., 198. 
Caminhoa noemt deze plant (P. cururu Schum.) (?), een der meest 
gezochte Braziliaansche vischvergiften. Hij vergelijkt de werking der 
zaden met die van Pa/nrct-zaden en vermeldt dat de Cururu, alleen 
of in verbinding met Strychnos, als pijlvergift dient. 
N®. 43. Paullinia pinnata L. Spec., 366; DC. Prodr. I, 604. 
Eene zeer beroemde plant, voorkomende in Brazilië, Mexico, Guyana, 
de Antillen en aequinoctiaal Afrika (volgens DG., 1. c.). 
Dat de fijngestooten vruchten als vischbedwelmend middel dienen, 
leerde reeds Piso in 1648. 
