150 
De scheikundige beslanddcelen der Urlicaceae zijn nog weinig bekend. 
Reuter (Pharni. Cenlralh 1889, 609) isoleerde uil Urlica urens, dioica en 
pilulifera glucosieden. Als brandend begin.sel der Urlicaceae werd vroeger 
algemeen, maar zonder bewijs, miereiizuur aangenomen. Uil de onderzoekingen 
van Haberlandt (Silzungsber. Kaiserl. Ak. der Wiss. Wien 1886) is gebleken, 
dal het veeleer een loxalbuminc-achlig bestanddeel is. 
CLVIII. 
rL.\TANAGEAE. 
CLIX. 
LEITAERIEAE. 
CLX. 
JUGLANDE.AE. 
CLXl. 
MYRICAGEAE. 
CLXII. 
GASUARINEAE. 
CLXIIl. 
GUPULIFERAE. 
CLXIV. 
SALICINEAE. 
CLXV. 
LAGISTEMAGEAE. 
CLXVI. 
EMPETRACEAE. 
CLXVll. 
GERATOPHYLLEAË. 
IV. MONOCOTYLEDONES. 
CLXVllI. 
HYDROGflARIDEAE 
CLXIX. 
BURMANNIAGEAE. 
CLXX. 
ORGHIDEAE. 
CLXXl. 
ZLNGIBERAGEAE. 
CLXXll. 
MUSAGEAE. 
CLXXIII. 
BROMELIAGEAE. 
CLXXIV. 
HAEMODORAGEAE. 
CLXXV. 
IRIDEAE. 
CLXXVl. 
AMARYLLIÜEAE. 
Een aantal geslachten bezitten giftige en braakwekkende bestanddeelen : 
Narcissus L., Galanlkus L., Leucojum L., Hippeaslrum Herb., Crinum L., 
e. a. Deels is echter deze giftigheid slechts eene mechanische, door de aan- 
wezigheid van raphiden veroorzaakt. (Stahl 1. c., 89). 
Agave Saponaria Lindl. (en A. amcricana L.) schijnt saponine-houdend. 
