167 
toxicologen Verbascum niet meer als zoodanig. (* *) Om tot eene juiste 
appreciatie der historische gegevens te geraken won de schrijver in 
1891 het oordeel in van Prof. F. A. Flückiger te Straatsburg, zeker 
den meest bevoegden beoordeelaar in zake de geschiedenis der genees- 
krachtige planten. Genoemde geleerde deelde mij mede, dat er volgens 
hem geen twijfel kan bestaan, of Verbascum bezit inderdaad het 
vischbedwelniend vermogen, haar reeds door de ouden toegekend. 
Bijzondere waarde hechtte Prof. Flügkiger aan de verzekering van 
Th. von Heldreich, (^) directeur van den botanischen tuin te Athene, 
dat Verbascum sinuatum nog in deze eeuw in Griekenland bij de 
vischvangst door bedwelming gebruikt werd. 1 
Zoo komt dus ten slotte de vraag: »Welk is het vischdoodend 
bestanddeel van Verbascum ? Ontleent het geslacht aan zijne verwant- 
schap met de Solaneae een alcaloid, of komt het met de Scrophularineae 
overeen in het bezit van glucosidische lichamen 
De scheikunde weet van een giftig bestanddeel in het geslacht 
Verbascum nog niels. In 1885 heb ik te Jena een onderzoek van 
Verbascum Lychnilis aangevangen, maar het is mij toen niet gelukt, 
tot de ontdekking van het werkzaam beginsel te komen. Behalve 
de gewone plantenbestanddeelen vond ik in den wortel bast een eigen 
aromatisch, slikstofvrij, kristallijn, sublimeerbaar, beneden 100° smel- 
tend zuur, gemakkelijk oplosbaar in aether en alcohol, weinig in 
water en zich bij bekoeling eener warm verzadigde oplossing in 
rhomben uitscheidend. De elementairanalyse gaf 6,1% H. en 72,4% C. 
Het bleek voor visschen niet specifiek gittig te zijn. 
In Verhascum thapsiforme vond ik in 1884 in Utrecht een spoor 
alcaloid, te weinig om tot voortgezet onderzoek aanleiding te geven. 
Natuurlijk zijn deze negatieve uitkomsten niet beslissend. Het 
geslacht kan een gemakkelijk ontleedbaar, of vluchtig, of chemisch 
weinig op den voorgrond tredend giftig bestanddeel bevatten, dat bij 
een voorloopig onderzoek over het hoofd gezien kan worden. 
(^) De plant wordt bijv. niet meer genoemd in het uitvoerige leerboek der toxocologie van 
Lewin (1887). 
(*) Die Nutzpflanzcn Griechenlands. Athen 1862, 37. 
