— 41 — 
Ook de Stichopus - soorten spelen in den tripanghandel eene 
groote rol; in de eerste plaats wordt verzameld: 
1. Stichopus ananas , Quay et Gaimard (PI. VI, fig. 3). 
Dit is eigenlijk de eenige tripangsoort, die zich in het bezit 
van een vasten, inlandschen naam mag verheugen. Slechts uit 
Adoenara ontving ik haar onder den naam van tripang pandan, 
welke opgave vermoedelijk op eene vergissing berust; onder de 
namen tripang nanas en eb nas ontving ik haar uit Menado, 
Timor, de Aroe Eilanden, Masarete, Rotti, Ternate en Banda. 
In het Westelijk gedeelte van onzen Archipel schijnt zij niet 
voor te komen; daarentegen zet haar verspreidingsgebied zich 
Oostelijk tot over geheel Polynesië voort. 
Het voorkomen van een tamelijk jong dier blijkt voldoende 
uit de afbeelding; de kleur is bruin met zeer talrijke oranje- 
gele puntjes. Op de buikzijde staan talrijke ambulacraalpootjes, 
maar de rangschkikingin rijen is bij de meeste exemplaren niet of 
nauwelijks waarneembaar. Bij oudere exemplaren eindigen de 
lobvormige uitbreidingen op den rug puntiger dan bij de jongere 
en vormen 3—8 lobben een onregelmatige ster. 
Als kalklichaampjes treft men aan kleine, zich dichotomisch 
vertakkende staafjes en voorts een zeer groot aantal uiterst 
kleine bolletjes. 
Van deze tripangsoort ontving ik onder meer eenige zeer 
groote en fraaie exemplaren van ongeveer een voet lengte. 
Een picol van dergelijke dieren in bereiden toestand heeft eene 
waarde van 100—120 gulden en het is dus niet te verwonderen, 
dat de visschers, om ze te bemachtigen, niet zelden tot de 
moeilijkste en gevaarlijkste wijze van verzamelen, namelijk 
door ernaar te duiken, hun toevlucht nemen. 
Deze groote dieren schijnen zich, zooals ook bij andere tri- 
pangsoorten het geval is, op eene tamelijk groote diepte op te 
houden en zijn dus alleen bij bijzonder kalme zee op de ge- 
wone, in het laatste hoofdstuk nader te beschrijven wijzen te 
vangen. 
