— 47 — 
De cijfers voor kiezelzuur, ijzeroxyde en aluinaarde van de 
in 99 geplukte bladeren zijn duidelijk veel te hoog. De oor- 
zaak is de stof, die aan de bladeren kleeft. In 1900 waren de 
bladeren minder stoffig, daarenboven werden zij na het pluk- 
ken een voor een zorgvuldig afgeveegd. 
Met den gladden bovenkant gaat dit goed, maar bij den min- 
der gladden onderkant is het niet zoo secuur. Om geheel zeker 
te zijn zoude men bladeren moeten analyseeren, die in eene 
stofvrije ruimte gegroeid waren. 
Men ziet uit de cijfers: 
I Dat de gele bladeren minder droge stof bevatten dan de 
groene. 
II Dat hunne droge stof rijker is aan aschbestanddeelen en 
ook aan stikstof. 
Zij bevatten minder verbrandbare stoffen, dus in hoofdzaak 
minder koolhydraten, want het stikstofgehalte, dat ongeveer 
de maat van het gehalte aan eiwitachtige stoffen aangeeft, is 
])ij de gele bladen hooger dan bij de groene. 
Ook deze bevinding wijst er op dat stikstofhonger niet de 
oorzaak is der gele bladeren. 
Wanneer men aan groene planten de mogelijkheid ontneemt 
ijzer op te nemen kunnen zij geen chlorophyllkorrels maken 
en dus ook geen koolzuur uit de lucht tot koolhydraten verwer- 
ken. Daarom is dikwijls vermoed, dat ijzergebrek de oorzaak 
zoude zijn van het geelstaan. 
In zake onze koffie moet het dan de plant zijn, die om de 
eene of andere reden geen ijzer opneemt, want onze gronden 
zijn overrijk aan ijzer en zeer geringe hoeveelheden daarvan zijn 
voldoende voor de vorming van chlorophyll. In de beide laat- 
ste analyses in de tabel ziet men dat zoowel in de groene als 
in de gele bladeren geringe hoeveelheden ijzer zijn gevonden. 
Met het oog op het hierboven reeds gezegde omtrent stof op de 
Idaderen durf ik echter niet beslissen hoeveel van het gevon- 
(h'iie ijzer werkelijk in de bladeren aanwezig was. 
