— 2 — 
Bij insectenschade welke een verdrogen der bladtoppen ten- 
gevolge heeft, ziet men meestentijds, dat die zich bepaalt tot 
slechts één stengel met hare bladeren, terwijl de overige stengels, 
tot denzelfden stoel behoorende, nog normaal zijn. 
Bij de „omo mentèk” is het verder opvallend, dat niet alle 
bladeren te gelijker tijd aan hunnen top verdrogen, maar dat 
dit verschijnsel meest bij de oudste bladeren begint en van 
daar successievelijk voortschrijdt naar de hartbladeren (de z.g. 
poetjoek), welke somtijds bij zelfs sterk aangetaste planten nog 
groen en frisch blijven. 
Bovenbeschreven stadium der „omo mentèk” werd tot dus- 
verre slechts eenige weinige malen op een kweekbed aangetoond, 
het laat zich begrijpen, dat zonder bijna dagelijksch toezicht en 
vergelijking dit stadium gewoonlijk niet wordt opgemerkt. 
Bij een kweekbed, waar de plantjes dicht opéén staan, is 
het nog betrekkelijk gemakkelijk waar te nemen, bij uitgeplante 
rijst, waarvan in vele gevallen de toppen der bladeren voor het 
overplanten worden verwijderd, is zulks reeds moeielijker, terwijl 
bij doorgroeiende planten het bedoelde stadium bijna niet in 
het oog valt en eerst het volgende, wanneer de verdroging zich 
verder over de bladvlakte uitstrekt, de opmerkzaamheid trekt. 
In dit stadium gaat nu de verdroging van het blad geleidelijk 
voort, zich van af den top over het geheele blad verspreidend. 
De opdrogende plek krijgt hierbij een eigenaardig roodgele 
tint, ten slotte meer in goudgeel overgaand. 
Deze kleur breidt zich in lengterichting over het blad uit, 
meest in vrij breede strooken, welke somtijds nog smalle groene 
gedeelten tusschen zich in, of langs de hoofdnerf overlaten. 
Bij deze opdroging en kleursverandering blijft het blad vlak 
uitgespreid en krult niet op. Hoewel deze zelfde uitdrogings- 
verschijnselen en de eigenaardige kleursverandering van het 
blad, ook somtijds het gevolg van andere oorzaken dan de hier 
beschreven ziekte kunnen zijn, zoo gaan zij toch in elk geval steeds 
gepaard met de „omo mentèk” en heeft zelfs dit karakteristiek 
uiterlijk, den naam van bambang (rood) aan deze ziekte doen geven. 
Somtijds vindt men dan ook in overeenstemming hiermede, 
