— 8 — 
plant, welke eenigen tijd na het overplanten, aan de bladeren 
ziekte-teekenen vertoont, dan ziet men dat van het wortel-stelsel 
de oudste wortels, voor het grootste deel de oorspronkelijke 
bibit-wortels, geheel zijn vergaan. 
De plant vormde echter voortdurend nieuwe wortels en deze 
blijken bij een „omo mentèk” zieke plant, nu ook reeds gedeel- 
telijk ziek of dood te zijn. 
In de meeste gevallen hadden deze wortels nog een vrij aan- 
merkelijke lengte bereikt, alvorens af te sterven. De opperhuid 
der wortels wordt na het afsterven meestal bedekt met een 
vrij dikke laag ijzer-oxyd, welke den geheelen wortel donker- 
bruin kleurt. 
Evenals bij de zieke planten op de kweekbedden, vindt men 
ook bij deze oudere planten een geleidelijken overgang van reeds 
nagenoeg geheel vergane wortels, tot jongere wortels welke 
er nog gezonder uitzien, terwijl ten slotte bij de jongst ge- 
vormde wortels weder de normaal gezonde weefsels optreden. 
De zijwortels zijn bij de geheel afgestorven wortels reeds 
afgevallen, bij jongere in verhouding tot hun ziektestadium 
in meerdere of mindere mate nog aanwezig. 
Bij eene rijstplant welke zich na het overplanten, zonder 
stoornis en zonder ziekten verder kan ontwikkelen, zijn de 
wortels flink uitgegroeid en dragen deze talrijke vrij lange zij- 
worteltjes, welke de plant stevig in den bodem bevestigen. 
Bij „omo mentèk” zieke planten daarentegen, waar slechts een 
betrekkelijk klein gedeelte van het wortelstelsel zich nog in 
normalen toestand bevindt en de zijworteltjes voor het mee- 
rendeel zijn verdwenen, is ook natuurlijk de bevestiging in den 
bodem veel minder stevig, zooals blijkt bij het uittrekken van 
zieke planten. 
In samenhang met de meer of mindere mate van desorgani- 
satie van het wortelstelsel staat eene verstopping der vaten, 
welke van uit de stengelbasis met de bladscheede samenhangen. 
De bladscheede van de bladen, welke reeds geheel verdroogd zij n, 
is ook aan de basis geheel verweerd en het verband met de 
