— 14 - 
Zooals bekend, bestaat het onderste einde van een normalen 
rijststengel, waaraan de wortels te voorschijn treden, uit een 
aanzienlijk aantal kort opééngedrongen geledingen en knoopen, 
overéénstemmend met het aantal bladen. Snijdt men het on- 
dereinde van een rijststengel door, dan ziet men dat deze in- 
wendig bij wijze van een honiggraat gebouwd is, waarbij elk 
dwars tusschenschot een knoop vertegenwoordigt. 
Bij de eerstgevormde geledingen zijn de afstanden tusschen 
de opéénvolgende knoopen uiterst gering en hoogstens een paar 
millimeter. Later worden deze afstanden geleidelijk grooteren 
grooter, tot men ten slotte bij den bloemstengel, welke de levens- 
periode van den stengel afsluit, zeer lange geledingen vindt. 
Bij planten nu die door „omo mentèk” waren aangetast, werd 
gevonden dat deze regelmatige opvolging van geledingen som- 
tijds onderbroken werd door een of meerdere abnormaal lange 
geledingen. Deze werden dan weder door korte geledingen op- 
gevolgd, waaraan rijkelijk wortelvorming plaats greep. 
Deze abnormale vorming van lange geledingen tusschen de 
normale in kan het gevolg zijn van slecht overplanten; ook kan 
het voorkomen dat bij het bibit trekken de wortels aan de on- 
derste knoopen diermate beschadigd werden, dat aan een hoogeren 
stengelknoop nieuwe wortelvorming plaats greep en deze de 
functie innamen der oorspronkelijke bibitwortels. Ook min of 
meer scheef planten zal wellicht niet zonder invloed zijn. 
Het was echter opvallend dat bij zaailingen die door „omo 
mentèk” waren aangetast juist ook zulke verlengde geledingen, 
tusschen andere kort opééngedrongen knoopen voorkwamen. 
Bij nader onderzoek bleek dan dat de wortels aan de oudste 
knoopen alle gestorven waren, terwijl ook meestentijds reeds 
eenige wortels aan de knoopen volgende op het lange interno- 
dium gedeeltelijk door „omo mentèk” waren aangetast. 
Een bewijs echter voor het optreden der „omo mentèk” bij 
de bibit is dit voorkomen der lange geledingen aan het onder- 
aardsche gedeelte der plant niet, het is geen typisch verschijn- 
sel bij de „omo mentèk”. 
Ten slotte moge de aandacht gevestigd worden op de verschijn- 
