— 15 — 
selen welke bij rijstplanten optreden, die door z.g. wortelrot zijn 
aangetast, omdat de uitwendige kenmerken van zulke planten 
geheel overeenstemmen met „omo mentèk.” 
Reeds door Dr. Z. Kamerling werd bij gelegenheid van het 
suikercongres in 1901, de aandacht op het voorkomen dezer 
ziekte gevestigd. Ook bij de planten, welke ik in de gelegen- 
heid was te onderzoeken, werden somtijds verschijnselen aan 
het wortelstelsel waargenomen, welke op rottings-desorganisatie 
wezen. 
Het inwendige der wortels was dan geheel vergaan, en de 
opperhuid samengevallen; bij het meerendeel dezer planten was 
verder de basis van den stengel over meerdere geledingen zwart 
gekleurd en hadden hoogstwaarschijnlijk de talrijke bacteries 
welke zich in de vaten en de weefsels bevonden, het hunne tot de 
desorganisatie bijgedragen. 
De primaire oorzaak voor het optreden dezer wortelverrotting 
kon niet meer met zekerheid geconstateerd worden, maar wel- 
licht dat er eenige samenhang bestaat tusschen deze wortel- 
verrotting en de vindplaats der planten, welke in de meeste 
gevallen steeds drassig zoude zijn en niet goed droog te leggen, 
terwijl de padi dikwerf door verschillend onkruid overgroeid was. 
Hoewel de verschijnselen aan de stengels en bladen bij zulke 
wortelrotzieke planten zeer veel overeenkomst vertoonen met 
die van „omo mentèk,” en slechts voortdurende waarneming 
verschillen zal doen kennen, wist men toch van inlandsche zijde 
bijna steeds te zeggen of echte „omo mentèk” de oorzaak was, 
dan wel het wortelrot, waarvoor alsdan verschillende redenen 
werden opgegeven. 
