- 17 - 
merkt door hun slanke (aalvormige) gedaante, welke zij gedurende 
hun geheele leven behouden (de bevruchte wijfjes zwellen niet 
op, zooals bij het naverwante geslacht Heteroderd). De inwendige 
bouw dezer aaltjes is vrij eenvoudig, zij zijn gekenmerkt door 
het bezit van een mondstekel, welke een geringe verdikking 
heeft ter plaatse waar de spiervezels zijn aangehecht die den 
stekel kunnen uitstooten of weder binnen de mondopening 
terugvoeren. 
Aan het achtereinde van den stekel is een drielobbige knob- 
bel, te midden hiervan treedt de slokdarm uit, deze laatste is 
flauw gekronkeld wanneer de stekel is ingetrokken, wordt echter 
gestrekt wanneer hij wordt uitgestooten. Deze slokdarm gaat 
over in de spiermaag, hier verwijden de wanden van den slok- 
darm zich een weinig en zijn omgeven door een straalsgewijze 
geordende spiermassa. Bij levende exemplaren kan men duide- 
lijk zien, hoe deze spierwand zich kan samentrekken en weder 
uitzetten, waarbij dus de verwijding in den slokdarm bij wijze 
van zuigpomp werkt. Op deze wijze wordt het voedsel toege- 
voerd aan het darmkanaal, dat zich verder over de geheele 
lichaamslengte uitstrekt en eindigt in de anaalopening nabij 
de staart gelegen. 
De staart zelve is meer of min spits en meestal voorzien van 
een uiterst fijnen stekel, welke een weinig excentrisch is ge- 
plaatst. Het schijnt echter dat deze kleine staartstekel niet 
regelmatig voorkomt. 
Kort achter of terzijde van de spiermaag ziet men in den 
lichaamswand een fijn kanaaltje uitmonden, waarvan het ver- 
loop in het inwendige van het aaltje slechts over korten afstand 
is te vervolgen, dit is het z.g. zij -kanaal en vormt waarschijn- 
lijk een excretie-kanaal. Eene waarneming welke kon geschie- 
den bij een nog levend aaltje, dat in een vloeistof-druppel zich 
bevond, waarin ook eenige bacteries leefden, bevestigt wellicht 
deze opvatting van dit zij-kanaal als een excretie-orgaan. Het 
viel toch op, dat juist ter plaatse van . de uitmonding van 
dit zij-kanaal een warrelende menigte bacteries zich ophield, 
waarschijnlijk hielden deze zich bij voorkeur daar ter plaatse 
Meded. PI. LIII. 2 
