VERSPREIDING DER „OMO MENTEK” OP JAVA. 
In den aanvang van dit voorloopig rapport werd er welis- 
waar op gewezen, hoe, wanneer een ziekte-verschijnsel in de padi 
door ter zake kundige inlanders met den naam van „omo mentèk” 
of „bambang” werd aangeduid, dit meestal overéénstemde met 
de aaltjes-ziekte in de rijst; er werd toen echter ook reeds de 
nadruk op gelegd, dat zonder verder onderzoek slechts een ver- 
moeden gewettigd was. 
Nu gaf K. Holle in 1864 eene „Bijdrage tot de kennis der 
ziekten en plagen van het padigewas”, waarbij hij de ziekten 
rangschikt volgens de inlandsche benaming. Volgens deze op- 
gave komt de „omo mentèk” voornamelijk in Midden- Java voor. 
De residentie Soerdbaia vormt de meest oostelijke grens, om- 
trent Pasoeroean vinden wij geen gegevens, terwijl geheel wes- 
telijk Java , van af Gheribon en de Pr eang er -Regentschappen even- 
eens vrij zoude zijn. 
Tot dusverre bestond er nog slechts gelegenheid om voor een 
klein deel van Java persoonlijk het optreden der „omo mentèk” 
na te gaan en kon gedeeltelijk ook door onderzoek van spiritus- 
materiaal e.d. geconstateerd worden, dat het rijst-aaltje ( Tylen - 
chus Oryzae) schadelijk optreedt in de navolgende residenties: 
Gheribon , Pekalongan , Semarang , Madioen , Soerakarta en Kedoe. 
Naar het schijnt is het optreden van het rijst-aaltje niet ge- 
bonden aan een of andere grondsoort, wat zich trouwens ge- 
reedelijk laat verklaren, 
De uitbreiding en het jaarlijksch optreden zullen alleen in zeke- 
re mate kunnen samenhangen met de gesteldheid van den bodem. 
Zoo eigent zich een goed vochtig blijvende leemige bodem beter 
voor de instandhouding van het aaltje dan een zandigen grond, 
welke goed water doorlaat en snel uitdroogt en waar dus 
