— 54 — 
in den drogen grond, dan wordt die boom weder groen. Ik ben 
nooit lang genoeg op eene plaats gebleven om het feit zelf waar 
te nemen, maar vernam het van zoo velen, dat ik er niet aan 
twijfelen kan, doch eene verklaring heb ik er nog niet voor 
weten te bedenken. Evenmin zie ik kans om te zeggen waarom 
de koffie zoo slecht groeit op plekken waar kampongs gestaan 
hebben. 
Het is zoo jammer, dat er op zoovele ondernemingen geen 
aanteekeningen bestaan waaruit blijkt hoe er gewerkt is en 
wat de gevolgen daarvan geweest zijn. Daardoor zouden ten 
minste gedeeltelijk de nadeelen voorkomen worden, die het, 
naar het schijnt onvermijdelijke, veelvuldige afwisselen van per- 
soneel medebrengt. Yoor schaduwboomen, voor snoeien enz. 
zijn wel algemeene regels te vinden waaruit volgt hoe men 
met het oog op bodem, klimaat, ligging enz. te handelen heeft, 
maar voor grondbewerking is de kennis van wat er vroeger 
gedaan is haast onmisbaar. 
Op eenige landen in het Malangsche, waar het stelsel van 
grond schoonhouden zonder verdere grondbewerking gevolgd 
wordt, werd dit vroeger steeds uitgevoerd met de arit, doch 
sedert eenigen tijd met zoogenaamde schrepels. Dit zijn schof- 
fels waarvan het blad naar den vijf voet langen steel toegebogen 
is, zoodat het met dezen eenen hoek van ± 100 graden maakt. 
Het blad is ongeveer een voet breed en zeer dun, want de 
schrepel moet licht zijn. De koelie schrapt daarmede over den 
bodem zonder er in te dringen, want het doel is het onkruid 
uit te rukken met zoo weinig mogelijk grondverplaatsing. Hoe 
zwaarder nu de schrepel, hoe meer aarde er mee gaat. Het 
vuil wordt midden tusschen de boomen op hoopjes gelegd ter 
wille der controle van het werk en om te voorkomen dat het 
uitgetrokken onkruid weder wortel schiet, wat veel voorkomt 
als alles uitgespreid ligt en er spoedig eene regenbui komt. 
De koelie kan staande werken en doet in denzelfden tijd meer 
af. Is het onkruid reeds hoog of dicht, dan is de schrepel niet 
te gebruiken en moet men de arit nemen. 
