4 — 
gemakkelijk aan te toonen waren. De alkaloïdvrije, zeer bittere 
alkohol-rest was in water, op een geringe rest na, gemakkelijk 
oplosbaar; de gefiltreerde oplossing werd met een zwakke over- 
maat van tannine gepraecipiteerd, het neerslag gewasschen en 
met MgO gedroogd, het restant met alkohol gekookt, Wciarop 
uit den alkohol een 70 mgr. wegende rest werd teruggehouden, 
die gemakkelijk, hoewel nog met fiauwe troebeling, in water 
oploste, daaruit bij verdamping niet kristalliseerde, de antiarine- 
reactie van Wefers Bettixk leverde, en, met zoutzuur gekookt, 
een witte troebeling gaf, terwijl het filtraat koperproefvocht 
reduceerde, welke eigenschap de oplossing vóór het koken met 
zoutzuur niet bezat. De hier afgescheiden stof komt derhalve 
overeen met het oepaïne^ door Wefers Bettikk uit Antiaris-mQl^- 
sap verkregen. 1) 
h, De alkohol-rest, in water opgenomen, leverde nog een 
neerslag met tannine. Nadat het filtraat hiervan opnieuw met 
MgO verdampt, de droogrest met alkohol geëxtraheerd, en het 
alkohol-résidu nog eens aan dezelfde behandeling onderworpen 
was, werd ten laatste uit den alkohol slechts een kleine hoe- 
veelheid, in water gemakkelijk oplosbare zelfstandigheid terug- 
gehouden, welker waterige oplossing uiterst bitter smaakte, 
maar met tannine nog troebel werd, zoodat het oepaïne nog niet 
geheel verwijderd scheen. Toxicarine^ waarvan de afzondering 
door de aangegeven bewerkingen beoogd was, kon dus niet met 
zekerheid worden aangetoond en was stellig niet tot een be- 
langrijk gehalte voorhanden. 
Het extract I — door circuleeren met petroleumaether ver- 
kregen — vormde een vernisachtige, smakelooze massa, 4 gram 
wegende; eenige malen koken met alkohol bracht een groot 
deel in oplossing, uit de filtraten scheidde zich bij bekoeling 
een witte, wasachtige stof af. Deze werd wederom met alkohol 
éénmaal gekookt; zoowel van het gedeelte, dat onopgelost bleef, 
als van het bezinksel, in het kokende filtraat bij bekoeling 
gevormd, bleek het smeltpunt bij 60° — 61° te liggen. In verband 
met de aanwezigheid van antiarine, werd deze was voor het 
1) Ned. Tijdschr. v. Pharm., Chemie en Toxicologie 1889, 107. 
