- 20 - 
aan strychnicine in de zaden zeer gering, te gering ook om bij 
de quantitatieve bepaling van de beide andere alkaloïden een 
noemenswaardigen invloed uit te oefenen. 
Strijchnos Tieuté Lesch. Dat strychnicine ook in Strijchnos 
Tieuté is aan te treffen, werd boven reeds vermeld. Nadere 
proeven leerden dienaangaande het volgende : Zeer jonge bladeren 
bevatten strychnicine, echter in onbeduidende mate; ook strych- 
nine is hier slechts tot een uiterst gering gehalte aanwezig, brucine 
ontbreekt. Oudere bladeren leveren meer strychnicine, de op- 
brengst vond ik echter veel kleiner dan bij Str, mix vomica. 
Voorts is hier, naast een aanmerkelijke hoeveelheid strychnine, 
geen brucine aan te toonen. Takbast leverde geen strychnicine. 
Stri/chnos laurina Wall. en Str. monosperma Miq. Zoowel 
zeer jonge loten als oudere bebladerde takken van deze beide 
soorten werden vrij van alkaloïd bevonden; hoogstens werden in 
de benzolresten, door uitschudden van de alkalische vochten ver- 
kregen, met enkele alkaloïdreactieven flauwe troebelingen waar- 
genomen. Giftige eigenschappen bezaten deze resten niet; de 
kleurreactie van strychnicine bleef bij beide volkomen uit. 
Strychnicine is, voor zooveel ik in de literatuur heb kunnen 
nagaan, tot dusverre niet beschreven. Wel heeft, reeds lang 
geleden, Desnoix 1) beweerd, uit de zaden van Strijchnos nux 
vomica een derde alkaloïd naast strychnine en brucine te heb- 
ben afgescheiden, welke base hij igasitrine noemde, doch reeds 
uit het feit, dat hij de amethystine-reactie van brucine toe- 
schreef aan een igasurine-gehalte, blijkt dat van identiteit met 
strychnicine geen sprake zijn kan. Latere onderzoekers hebben 
trouwens het igasurine van Desnoix voor brucine verklaard, 
terwijl ook de meening van Schützenberger 2), dat uit bru- 
cine, door fractionnaire kristallisatie, niet minder dan 9 andere 
1) Jahresber. d. Pharm. 1853, 48. 
2) Comptes Rendus XL VI, 1234; Jaliresb. d. Pliarm. 1858, 30. 
