— 25 — 
Eindelijk werd nog het Kaliumgehalte bepaald in oen andere 
plant, die als diureticum gebezigd Phyllantlius Nirurilj.^ 
bekend onder den naam ,,Maniran’\ In het versche kruid werd 
gevonden 827 mgr. K, naast 86 mgr. Na per 100 gram. Ottow 1) 
vond in deze plant een zeer bestendige bitterstof, phyllan- 
thine, die in water weinig oplosbaar is, voor visschen bij een 
verdunning 1 : 10000 binnen | uur doodelijk bleek. 
Bij de bekende diuretische of in het algemeen evacueerende 
eigenschappen der Kaliumzouten mag het m.i. niet als louter 
toeval worden beschouwd, dat voor al de in het bovenstaande 
behandelde planten een hoog gehalte aan Kaliumverbindingen 
kon worden geconstateerd. De therapeutische werking toch, die 
aan deze planten wordt toegeschreven, is een zoodanige, dat zij 
wel op die van Kaliumzouten zou kunnen berusten, wanneer 
althans de dosis voldoende is om van de toegediende aftreksels 
een duidelijke Kalium-werking te mogen verwachten. Wat nu 
de doseering betreft, deze is het zekerst aan te geven voor Or- 
thosiphon stammens^ dewijl dit geneesmiddel ook door Europeesche 
medici wordt voorgeschreven. Men gebruikt dan een decoct 
of infuus van 15 gram droog blad tot 300, hetwelk ongeveer in een 
dag genomen wordt. 15 gram droog blad bevat volgens de boven 
verkregen cijfers 525 mgr. K, en een zoodanige hoeveelheid komt 
ongetwijfeld bij de verklaring van de diuretische werking in aan- 
merking. 
Intusschen wordt door v. n. Burg en door Vorderman een veel 
geringere dosis genoemd : 3 gram versche bladeren worden met 
1 Liter water verkookt tot 750 cc., het afkooksel gefiltreerd 
en 4 maal daags een half theekopje gebruikt. Het is mij 
bekend dat men inderdaad koemis koetjing ook in zoo kleine 
hoeveelheid aanwendt; bij zoodanige toepassing nu kan van 
een Kaliumwerking wel geen sprake zijn. 
Voor de andere hier besproken diuretica, die alleen als inland- 
sche middelen, vaak met andere ingrediënten gemengd, worden 
toegediend, is het niet zoo gemakkelijk, betrouwbare cijfers be- 
1) Nederl. Tijdsclir. v. Pliarm. 1891. 
