— 33 — 
De koortswerendc eigenschappen van antawali zijn hier te lande onv- 
streeks een halve eeuw geleden door eenige officieren van gezondheid 
aan een groot aantal patiënten beproefd 1), Een waterig extract werd 
toegediend — tot 8 gram daags— , in pillenvorm of in oplossing met aq. 
foeniculi en spir. nitri dulcis. De conclusies van bedoelde medici waren 
niet eensluidend, over het algemeen scheen evenwel een gunstige wer- 
king slechts in meer goedaardige gevallen van intermitteeren de koortsen 
waar te nemen. Somtijds werd duizeligheid opgemerkt, een enkele maal 
ook hevig braken. 
Ook in Eng.-lndië is de geneeskrachtige werking van onder- 
zocht. De Pharm of India 2), die eenige praeparaten van gulancha — 
stengel en wortel — voorschrijft, roemt dit geneesmiddel als tonicum, an- 
tiperiodicum en diureticum* hoofdzakelijk als tonicum zou het diensten 
kunnen bewijzen, evenals waarschijnlijk T. crispa Miers. 
In sommige streken van Eng.-lndië beschouwt men gulancha als spe- 
cificum tegen slangebeet. 
Aangaande de bestanddeelen van het geslacht Tino^pora is tot dusverre 
het volgende bekend geworden. In Ned.-Indie heeft de milit. apotheker 
Altheer 3) een uitvoerig onderzoek gepubliceerd betreffende Coccu- 
Ins crisjnis DC.; de beschrijving, die van het materiaal gegeven 
wordt, toont, dat hier Tinospova Rumphii bedoeld is. Altheer vermeld 
verschillende bereidingswijzen van de bitterstof ; een daarvan zij hier in 
het kort meegedeeld : Een spiritueus extract werd met water vermengd 
en met een mengsel van alkohol en aether geschud, de uitschudsels ge- 
destilleerd en verdampt tot stroopdikte, en nu basisch loodacetaat toege- 
voegd, waarop gefiltreerd, het neerslag met kokend water gewasschen en 
filtraat + waschwater door zwavelzuur van lood bevrijd werd. Vervol- 
gens werd het vocht met dierlijke kool tot droog verdampt en het residu 
met een mengsel van alkohol en aether gedigereerd, de gefiltreerde op- 
lossing gedestilleerd en verdampt, waarbij de bitterstof zich in den vorm 
van druppels uit de vloeistof afscheidde, wat door toevoeging van een 
weinig kalkwater bevorderd werd. Zij werd nu nog in alkohol opgeno- 
men, door water afgescheiden en boven zwavelzuur gedroogd. Verkre- 
gen werd een amorphe, geelbruin gekleurde, aan vochtige lucht kleverig 
wordende bitterstof, die in koud water weinig, in kokend water iets be- 
ter, in alkohol zeer gemakkelijk, in aether niet oplosbaar was. Verdunde 
zuren lossen haar niet meer op dan water; in alkalische vloeistoffen is 
zjj veel minder oplosbaar — dit laatste op grond van de waarneming, 
dat kalkwater de bitterstof uit waterige solutie afscheidt. Loodacetaat, 
goud-, platina-, kwik-, ijzerchloride, kaliumchromaat geven in do 
I) Geneesk. Tijdschr. v. Ned.-lndië IK (1854), 231; IV (1855), 570. 
2^ Waring, Pharrnacopoea of India (1868), 9, 435. 
3) Geneesk. Tijdschr. v. Ncd.-Indië VK (1859,) 013. 
Meded. PI. LH. 3 
