— 38 — 
triumcarbonaat-oplossing door chloroform in merkbare mate kan 
worden uitgeschud. Ook de oplossing in natron-houdend water 
staat aan chloroform, hoewel niet gemakkelijk, bitterstof af, 
de zoodoende verkregen chloroform-rest wordt echter aan de 
lucht min of meer kleverig, mogelijk is dus de bitterstof door 
het bijtend alkali aangetast. 
De volgende reacties werden waargenomen. Met sterk zwa- 
velzuur overgoten, wordt de stof donkergroen gekleurd en lost 
dan door wrijven op tot een bruin vocht, dat na eenigen tijd een 
lila rand vertoont; de vloeistof wordt dan naar het midden toe 
purper getint en daarna troebel. De reactie is veel duidelijker met 
zwavelzuur, dat b. v. I van zijn volume aan water bevat. Kalium- 
nitraat kleurt de zwavelzuur-oplossing snel voorbijgaand oranje, 
dan geel, allengs verbleekend tot bijna volkomen kleurloosheid; 
kaliumchloraat geeft dezelfde verschijnselen, kaliumbichromaat 
geen kenmerkende verandering, roodbloedloogzout donker purper. 
In salpeterzuur lost de bitterstof met lichtgele kleur op. Wordt 
de oplossing in ijsazijn boven zwavelzuur gebracht, dan is de 
scheidingsvlakte een donkergroene ring, bij het omschudden 
wordt de vloeistof donker purper. Broom kleurt de oplossing 
in ijsazijn oranje tot karmijnrood. 
Het is duidelijk, dat de hier besproken Tinospora-hitteistoi 
geen andere zijn kan dan het pikroretine van Altheer (zie blz. 34). 
Blijkbaar heeft Altheer echter met een minder zuiver product 
te doen gehad : zijn pikroretine werd aan de lucht kleverig en 
leverde in verzadigde waterige oplossing neerslagen met goud-, 
platina-, kwik-, ijzerchloride, evenzoo met kaliumchromaat ; in de 
oplossing van het door mij verkregen product — dat aan de 
lucht poedervormig bleef — gaf van deze zouten alleen goud- 
chloride eenige opalescentie. Ook de eigenschap, door kalkwater 
uit de waterige oplossing te worden afgescheiden, werd aan de 
zuivere stof niet waargenomen. De reactie met kaliumchromaat 
en zwavelzuur, welke Altheer beschrijft, is vrij onduidelijk 
en op een doorsnede van den stengel zeker van weinig waarde. 
De toxiciteit van het pikroretine — om dezen naam te behou- 
den — is niet belangrijk: 5 mgr., door natriumcarbonaat in op- 
