— 42 — 
als boven vermeld, dunne wortels nog niet geel gekleurd. Dit 
in aanmerking nemende, mag men wel onderstellen, dat ook 
bij T. corclifolia in de oudere wortels een hooger l)erberinege- 
halte zal te constateeren zijn. Misschien mag voor pikroretine, 
dat hier blijkbaar ook in den stengel met den leeftijd toeneemt, 
een dergelijke redeneering gelden. 
Ook deze soort bevat geen saponine-stoffen, evenmin als de 
beide volgende. 
Tiiiospora Teysniaiiiiii Boerl. 
De stengel is nog belangrijk minder bitter dan die van T. 
cordifolia. Een stuk van 2 cM. dikte heeft bij T. Teysmannii slechts 
een flauw bitteren smaak. Ook hier vallen op den stengel 
talrijke lenticellen in het oog. 
Bij het onderzoek van de bladeren naar de methode, bij T. 
Rumphii aangegeven, werden in het aether-résidu, nadat dit in 
alkohol opgenomen en bij zachte warmte weder van alkohol bevrijd 
was, eenige kleurlooze plaatjes waargenomen. Pogingen om 
deze kristalletjes zuiver af te scheiden faalden, zoodat omtrent 
hun identiteit niets zekers te vermelden valt. Overigens stemden 
de uitkomsten overeen met de voor de bladeren van T. Rumphii 
verkregene. 
De steng ed leverde niets dan een geringe hoeveelheid bitterstof. 
In den ivortel bleek colombine rijkelijk voorhanden. Uit 17 
gram verschen wortel werd ± 150 mgr. van deze bitterstof 
in zuiveren staat afgezonderd. Verder konden pikroretine en 
berberine beide worden aangetoond. 
Tiiiospora crispa Miers. 
Slechts van een enkel exemplaar uit ’s Lands Plantentuin 
kon een weinig materiaal voor het onderzoek worden afgestaan. 
De stengel vertoont geen wratten en is houtiger dan bij de 
andere soorten. De dunne beschikbare stukken smaakten slechts 
weinig bitter. 
Stengel en wortel werden onderzocht, beide op de voor de 
bladeren van T. Rimphii beschreven wijze. 
