47 
TILIACORA CoLEBE. 
Tiliacora racemosa Colebr. = T. acuminata Miers;. 
Wordt volgens Pharmacogr. ind. in Britsch-Indië als middel tegen 
slangebeet beschouwd. 
Greshoff deelt omtrent de plant het volgende mede 1): „De bast 
bevat een vrij sterk bitter alkaloïd, dat met tannine niet, maar wel met 
de meeste overige algemeene reagentia zware neerslagen levert: het pi- 
kraat kristalliseert in lange iriseerende naalden, die bij 195^ ontleed 
worden. Zeer veel alkaloïd vindt men in de bladen ; dit is oplosbaar in 
overmaat van bijtende, niet van koolzure, soda, geeft met tannine eene 
troebeling, met de overige algemeene reactieven zware praecipitaten 
De smaak is scherp en bitter. 
Het alkaloïd uit 1 gram bladeren is voldoende om een padde van 65 
gram lichaamsgewicht spoedig na de inspuiting te dooden. Bij deze ver- 
giftiging zijn geen krampen waargenomen; het alkaloïd is misschien een 
hart- of respiratie-gift.” 
Het onderzoek had in de eersts plaats ten doel, eventueel 
in de bladeren voorkomend saponine op te sporen, waarvan de aan- 
wezigheid vermoed werd (zie „Plantenstoffen” II, 97). Droog blad- 
poeder werd met aether geëxtraheerd en vervolgens een spiritueus 
extract bereid, dit met water behandeld, het Altraat met baryum- 
sulfaattot droog verdampt en de verdampingsrest met een mengsel 
van alkohol en choroform eenige malen uitgekookt. De destillatie- 
rest van het dus verkregen vocht gaf met aether een bruin bezink- 
sel, hetwelk, met zoutzuur gekookt, troebeling en een reducee- 
rend Altraat leverde. Ter verdere zuivering werd het aether- 
neerslag nu door maceratie in methylalkohol opgenomen en met 
azijnaether weer gepraecipiteerd, vervolgens met absoluten al- 
kohol verwarmd en het Altraat na bekoeling in aether gegoten. 
Een lichtbruin poeder werd na droging van het gevormde neer- 
slag bekomen. Het loste in water sterk schuimend op, in sterk 
zwavelzuur met gele kleur, gaf in waterige oplossing met nor- 
maal zoowel als met basisch loodacetaat een neerslag, dat bij 
verdunnen met water vrij gemakkelijk in oplossing ging, en 
vertoonde voorts, hoewel niet zeer krachtig, de werking op roode 
bloedlichaampjes, die aan saponine-stoffen eigen pleegt te zijn: 
1) Deze Mededeelingen XXV, 23. 
