- 56 — 
gaf een belangrijke, met water sterk schuimende rest, die looi- 
zuur-houdend bleek. Na drogen met magnesiiimoxyde werd 
echter aan methylalkohol geen saponine afgestaan. 
Een andere hoeveelheid bladpoeder werd met aether uitge- 
trokken, vervolgens met een mengsel van alkohol en chloroform, 
waarop uit de destillatie-rest door aether een donkerbruine stof 
werd neergeslagen. Deze loste in water weinig op, gemakke- 
lijk echter in natriumcarbonaat-oplossing, tot een donkere, bij 
het schudden een dik schuim vormende vloeistof, waarin door 
azijnzuur een uitscheiding ontstond, die weder dezelfde verhou- 
ding vertoonde. Het is blijkbaar dit zuur, dat als de oorzaak 
van het schuimen te beschouwen is. De verkregen opbrengst 
was zeer onzuiver, gaf in spiritueuze oplossing sterke looizuur- 
reacties. Door verschillende oplosmiddelen werd beproefd, de 
looistof te verwijderen, er werd echter geen scheiding bereikt; 
mogelijk is wel de looistof zelf het gezochte zuur. 
Hoe dit zij, pharmakologisch is deze vraag niet van veel be- 
teekenis, daar de door azijnzuur gepraecipiteerde stof niet be- 
langrijk giftig bleek : 25 mgr., in natriumcarbonaat-oplossing bij 
een kikvorsch ingespoten, gaf geen merkbare intoxicatie. 
Alkaloïd of andere hier vermeldenswaardige stoffen werden 
in de bladeren niet gevonden. 
LEEA Roten. 
Leea sambiicina Willd. 
y^Soelangkar'' is de inlandsclie naam van deze plant, waarvan de ge- 
kneusde jonge bladeren o.a. tegen hoofdpijn uitwendig worden aangewend. 
Filet vermeldt nog andere toepassingen. 
Het onderzoek leidde tot soortgelijke, hoewel langs eenigszins 
anderen weg verkregen, resultaten als dat van Vitis coffeaecarpa. 
Alleen was het schuimende zuur — althans in den graad van 
zuiverheid, waarin het werd afgezonderd — in water vrij ge- 
makkelijk oplosbaar. Ook hier kon het niet van aanwezige 
looistof gescheiden worden. 
