— 64 — 
perimenteele bijzonderheden gepubliceerd, welke op een saponine-gehalte 
zouden wijzen. Petit 1) noemt als vergiftig bestanddeel een in alkohol 
oplosbare, vermoedelijk glucosidische stof. Dr.‘ Gresiioff 2) vond in den 
bast een geringe hoeveelheid van een, naar het schijnt, weinig vergiftig 
alkaloïd; uit de zaden verkreeg hij kristalletjes, die met water een sterk 
schuimende oplossing leverden. In „Gogo” trof Gane (1. c ) als eenig 
werkzaam bestanddeel een saponine aan, waarvan hij het gehalte, naar 
de methode van Procter 3), op 0.56 pCt. bepaalde. Het is mij niet 
bekend, wat Gane verder omtrent bereiding en eigenschappen van het 
Gogo-saponine mededeelt, daar ik zijn arbeid niet in het oorspronkelijk 
in handen heb kunnen krijgen. Een afschrift van een beknopte „Note ón 
„Gogo,” door Gane, ontleend aan Amer. Journ. of Pharm. Sept. 1898, 
p. 480, alsmede van het boven geciteerde artikel van Moss, dank ik aan 
de vriendelijke hulp van den heer D. Hooper te Calcutta. 
Het voorafgaande toont voldoende, dat een nader onderzoek, in het 
bijzonder op het eventueel voorhanden saponine-achtig bestanddeel der 
Entada-zü^en gericht, niet overbodig mocht geacht worden. 
Inderdaad bleek een saponine in de y,tjarijoe'' -zaden voor te 
komen. De volgende methode werd ten slotte voor de afzon- 
dering van dit glucosied doelmatig bevonden. Men extraheert 
de tot poeder gebrachte zaadkernen met petroleumaether en 
verwijdert zoodoende + 18 pCt. van een gele, smakelooze olie, 
die geringe sporen alkaloïd bevat. Terloops zij hier opgemerkt, 
dat het van olie ontdane poeder met negatief resultaat op al- 
kaloïd onderzocht werd. Dit vetvrije poeder nu wordt in een 
schudapparaat een paar malen langdurig met water geschud, 
de verzamelde vochten op een waterbad verhit, waardoor een 
aanzienlijke uitscheiding van eiwit plaats vindt, en het filtraat 
verder verdampt tob een dunne stroop, waarin men door over- 
maat van alkohol een zwaar, sterk hygroskopisch neerslag te 
1) Soc. d. Pharm. d. Paris, 7 Mrs. 1888; Duj. Beaumetz, Les plantes médicinales 
(1889), 259. 
2) ))Tweede Verslag” (deze Meded XXV), 69. 
3) Een methode van Procter ter quantitatieve bepaling van saponine is mij 
onbekend. Christophsohn heeft twee methoden aangegeven, beide berustende 
op de onoplosbaarheid van saponine-baryt in barytwater: in het ééne geval 
wordt de baryt-verbinding gewogen en, na gloeiing, het aschgehalte afgetrokken, 
in het andere weegt men het saponine, uit de barytverbinding door inversie 
gevormd. Beide methoden zijn niet in alle gevallen bruikbaar en geven on- 
nauwkeurige uitkomsten. 
