— 104 — 
Bladeren leverden eenig alkaloïd, dat bij een kikker zwakke 
vergiftigingsverschijnselen veroorzaakte. 
AFOCYNACEAE. 
VALLARIS Burm. 
In de bladeren, alsmede in den bast van Vallaris Pergulana Bukm. 
vond Greshoff 1) een bitter beginsel, dat uit zure oplossing in aether 
en in chloroform overgaat, gemakkelijk in water oplost en door loodace- 
taat niet gepraecipiteerd wordt. Bastpoeder, aan een hond toegediend, 
bleek braakwekkend. 
Vallaris spec. 
Bij een niet nader gedetermineerde VaUaris-^oort uit ’s Bands 
Plantentuin (X C 122) werd in de bladeren en in den bast insgelijks 
de aanwezigheid van een bitter beginsel vastgesteld. Ten einde 
dit af te zonderen werd een met sterken spiritus bereid extract — 
uit 74 gram bast- -f- 115 gram bladpoeder — met heet water 
uitgetrokken, de waterige vloeistof met basisch loodacetaat ge- 
praecipiteerd, het neerslag langdurig met warm water gewasschen, 
Altraat -h waschwater door verdamping geconcentreerd, waarna 
een bezinksel kon verwijderd worden, dat weinig bittere stof be- 
vatte, het gele vocht nu door zwavelzuur van lood ontdaan. Altraat 
H- waschwater, na afstomping van den overmaat van zuur door 
middel van natriumcarbonaat, gedeeltelijk verdampt en met 
azijnaether uitgeschud. De verdampingsrest van den azijnaether 
kon nu in spiritueuze oplossing door macereeren met dierlijke 
kool in belangrijke mate ontkleurd worden, het spiritueuze vocht 
werd daarop tot droog verdampt, het résidu in alkohol opgenomen 
en aether toegevoegd, waardoor een vlokkig neerslag zich afscheid- 
de. Het met aether gewasschen en in exsiccator gedroogde neer- 
slag woog slechts 150 mgr. Het vormde een licht bruinachtig 
gekleurde, amorphe, uiterst bitter smakende, aan de lucht min 
1) ))Tweede Verslag” (Meded. XXV), 122. 
