— 114 — 
schen staat, op de pasars te koop geboden. Dit materiaal draagt 
de Soendaneesche namen ^^lalmeur'\ ^^kileueuf\ „langir'\ ^^leuska'\ 
Fijngehakt en met water gewreven, dient het tot wassching 
van het hoofdhaar. 
Het oppervlak is bij versche stukken bruin, vrij wel glad, 
bij gedroogde donkergrijs, overlangs gegroefd. Versche stukken 
zijn waterrijk, taai, laten zich niet doorbreken; droge breken 
zeer onregelmatig af, de breuk is kortvezelig. De doorsnee ver- 
toont een kleine witte kern, het merg (dikte 2 — 4 mM.), omge- 
ven door lichtgeel hout, hetwelk duidelijk te onderscheiden is 
in compact kernhout (1 — 2 mM. dik) en losser splint (van uit- 
eenloopende dikte) met zeer wijde vaten; buiten het hout de 
lichtgroene schors (dikte 1 — 2 mM.). Aan de lucht wordt do 
schors spoedig donker, het splint lichtbruin; het merg is bij 
droge stukken verschrompeld, zoodat vaak ter plaatse van het 
merg alleen een holte te zien is; het kernhout ziet lichtgeel. 
Het boven vermeld gebruik van langir zou de aanwezigheid 
van een saponine-achtige stof kunnen doen vermoeden. Bij 
onderzoek blijkt evenwel, dat het een geheel ander lichaam is, 
waaraan dit materiaal zijn geschiktheid tot haarwaschmiddel 
dankt, een bestanddeel nl. dat de eigenschap heeft, bij het weeken 
met water tot een lijmige zelfstandigheid op te zwellen. Met 
10 dln. water b.v. vormt langir een zoo dik slijm, dat slechts 
met moeite een deel door een doek kan geperst worden; met 
40 dln. water verkrijgt men een lijvig vocht, ongeveer als het 
wit van eieren. Het zijn speciaal de schors en het merg, die 
met water aldus gelatineeren ; het hout heeft die eigenschap 
niet, wèl wordt zij ook bij de bladeren gevonden. 
Macereert men langir-te^ met water, dan kan uit de gelati- 
neuze, door uitpersen verkregen vloeistof door alkohol het lijmig 
bestanddeel neergeslagen worden, als een volumineuze massa, 
die door kneden met alkohol inschrompelt tot een taaie koek; 
gedroogd, kan deze tot een grijs poeder gebracht worden. Dit 
poeder zwelt in water op tot een gelei, waarin nog bruine stukjes, 
vermoedelijk bastpoeder, zichtbaar zijn. Deze fragmentjes zijn 
door filtratie, althans op eenigszins groote schaal, niet te ver- 
