39 
kojang balani pitten varieert van 80 — 100, van Soentei van 60—73 
dollars; het gebeurt echter ook wel, dat die prijzen respectievelijk tot 
120 en 100 dollars stijgen. 
De vruchten worden met de hand van den vruchtwand ontdaan, 
hetgeen zonder eenige moeite geschiedt; daarna worden de zaden in 
de zon gedroogd en zoo naar Singapore verscheept. Enkele Cliineezen 
houden zich te Bengkalis ook met het bereiden der vetten onledig, 
dit geschiedt even als bij de Minjak Tengkawang bereiding op zeer 
primitieve wijze. 
Het vet uit de balam-pitten heeft een geelachtige kleur, is eenigszins 
hitter van smaak en kneedbaar als was. Het wordt gebruikt in de 
suiker-rafinaderijen, bloemfabrieken en bij de bereiding van de tapioca, 
waarbij het op de tot 300° verhitte pannen wordt gesmeerd, waarin 
de tapioca gedroogd wordt. Verreweg het grootste gedeelte van het 
in Singapore bereide vet wordt echter naar Europa gezonden. 
Het soenteivet is zuiver wit van kleur, heeft een zoetachtigen smaak 
en wordt door de inheemsche bevolking als braadolie gebruikt. Bij de 
inlandsche bereiding van het vet hlijft een groot gedeelte der olie 
achter, zoodat men berekent van de balam 34— 36 % en van de soentei 
28 — 30 % olie te verkrijgen. Volgens de Europeesche bereidingswijze 
in Singapore moet de productie voor de balam tot 43, voor de soentei 
tot 37 % klimmen. 
De prijs van het vet varieert voor beide soorten van 7 — 13 dollars 
per pikol, welke prijzen op de Europeesche markt betaald worden 
en hoe groot de productie te Singapore is kan men zelfs bij bena- 
dering niet opgeven. 
Het is te voorzien, dat deze industrie allengs meer in omvang en 
belangrijkheid zal toenemen, daar naar alle waarschijnlijkheid deze 
hoornen ook in andere streken gevonden worden , alwaar de vruchten 
thans nog niet worden ingezameld omdat het gebruik niet bekend is. 
Bovendien behoeven de hoornen niet geheel of gedeeltelijk vernield 
te worden, zooals tot het verkrijgen van getah en dammar het geval is. 
