21 
Ook deze soort vormt zware stammen. Het hout is duurzamer dan 
dat van de vorigen en wordt gebruikt tot het maken van Smnpans (vaar- 
tuigen) en planken. Ook van deze soort wordt gezegd, dat zij niet 
alle jaren vrucht draagt, maar toch veelvuldiger dan de andere Teng- 
kawangsoorten. 
In jaren dat deze vruchten geven, wordt er van de inzameling der 
Madjau-vruchten weinig werk gemaakt. Daar de hoornen veelal over 
het water hangen, valt een gedeelte der vruchten daarop en drijven 
zij mede tot het een of ander beletsel hen tegenhoudt; zij hoopen zich 
daar op en worden door de bevolking opgeschept. De op het land 
vallende vruchten laat men in tengkawangjaren maar liggen, doch 
wanneer de andere soorten niet dragen,, worden ze verzameld. Het 
houtgewas onder de hoornen wordt dan weggekapt en zelfs verwijdert 
men de bladeren, zoodat de grond geheel schoon is. 
Daar de vruchten te klein zijn om ze stuk voor stuk op te rapen, 
verzamelt men ze dan ook niet alle dagen, maar wacht tot er eene goede 
hoeveelheid gevallen is, die men dan bij elkander veegt. Zoodoende zijn 
de vruchten dikwijls gedeeltelijk reeds ontkiemd, hetgeen weder slecht 
inwerkt op de vetproduclie. Dit mag de reden zijn waarom het vet 
gewoonlijk als een van mindere qualileit wordt beschouwd. Laat men 
de vruchten niet ontkiemen dan is het product van goede qualiteit. 
Prof. Eijkman onderzocht ook dit vet en vond geen verschil in 
smeltpunt met dat der overige soorten en schreef het dezelfde tech- 
nische waarde toe. 
Het bovenvermelde feit, dat de exemplaren in den plantentuin op 
betrekkelijk hoog en in geenen deele moerassig terrein, rijkelijk vrucht 
dragen is van veel beteekenis voor eventueele aanplantingen van deze 
boomsoort. Misschien laten ook de overige Tengkawangsoorten zich op 
op droogere en hoogere terreinen aanplanten, doch voor deze soorten 
moet dit eerst nog door den proef worden uitgemaakt. 
