KWEEKBEDDINGEN. 
Omtrent de beste inrichting der zaadbedden heerscht groote over- 
eenstemming. Liefst worden zij aangelegd op grond waar het bosch 
pas gerooid is, in de nabijheid der te beplanten gronden, op eene 
plek waar water te krijgen is, ten einde in den drogen tijd te kunnen 
begieten. Men begint met den grond te vorken of te patj oliën tot 
eene diepte van 9 duim tot 2 voet, dooreengenomen hoe losser de 
grond hoe dieper. Daarbij worden wortels en steenen met zorg ver- 
wijderd. Steenige of padasachtige ondergrond mag niet boven ge- 
bracht worden en de bovenste laag vooral moet goed verkruimeld 
zijn. Velen laten den uitgegraven grond eerst twee tot drie maanden 
uitzuren eer die tot beddingen vergraven wordt. Deze zijn in den 
regel drie tot vijl voeten breed, meest vier voet, dan kunnen 
de arbeiders, die met het schoonhouden en verzorgen belast zijn, 
overal goed bij. Alleen op hellend terrein is men soms genoodzaakt 
ze smaller te maken, daat er anders aan de hooge zijde te veel 
ondergrond naar boven gebracht zoude moeten worden; want elke 
bedding afzonderlijk wordt met het oog op den regen geheel water- 
pas gemaakt. 
Over de geheele kweekerij komt een doorloopend scherm van 
bamboelatten, zoo hoog dat men er behoorlijk onder wandelen kan, 
gedekt met selang (rotanbladeren) alang-alang, ploepoe (geklopte 
bamboe), glagah, pidji, maisstelen, klapperbladen, kadjang, rijststroo, 
al naar men het gemakkelijkst bij de hand heeft. Een afzonderlijk 
dak voor elke bedding wordt zelden gemaakt. Meestal is het ge- 
heele terrein omgeven door eene schutting van dezelfde materialen 
als het dak, en daarmede een geheel vormend. 
Op die beddingen wordt nu de zaadkoffie uitgelegd, dicht bij 
elkaar met tusschenruimten van een tot twee rijnl. duim als men 
voornemens is te verspenen, zoo niet, vijf tot zes duim uiteen. 
