— 58 — 
het planten kuilen gemaakt met den patjol. Deze blijven eenigen 
tijd lang open liggen. Zeer vele planters hechten er aan, dat de 
uitgegraven grond ruim tijd hebbe om te verweeren, soms eenjaar 
lang, of minstens 2 — 3 maanden. Anderen is dit onverschillig, enkele 
vullen reeds binnen eene maand de gaten weder. Dit invullen 
geschiedt soms met bovengrond in eenen kring om het gat heen met de 
patjol bijeen geschrapt, op andere landen worden de grond, die uit het 
gat gekomen is, er weder ingestort. Daar waar de bodem neiging 
toont tot de vorming van vaste korsten aan het oppervlak, worden 
dikwijls de wanden en de bodem van het gat uitgekrabt eer men 
tot het invullen overgaat, uit vrees, dat die korsten later de wortels 
in hunne ontwikkeling zullen hinderen. Men ziet soms, vooral als 
er na eene flinke regenbui tijdelijk water in zulk een gat gestaan 
heeft, eene koek van samengebakken aarddeeltjes op den bodem liggen. 
Dat deze zich dichter aaneengesloten hebben, blijkt daaruit, dat de 
koek bij het indrogen meer of minder van den ondergrond los geraakt 
en daarbij meestal gescheurd is, wat aantoont dat de deeltjes tot 
elkaar genaderd zijn en dus vaster aaneensluiten. Zulk eene laag 
moet de wortels min of meer hinderen. 
Het invullen met bovengrond schijnt vooral daar aan te bevelen 
waar de ondergrond arm, padasachtig of slecht verweerd is. Overal 
wordt er trouwens voor gezorgd, dat er geen steenen, grind, wortels 
of padasbrokken in het gat komen, want stuit later de penwortel daarop, 
dan wordt die krom, tot nadeel van den boom. 
De grootte der plantgaten wisselt af van een tot drie voet in het 
kubiek. De grootste en diepste worden gemaakt waar de grond veel 
steenen of harde lagen bevat, in enkele gevallen gaat men zelfs tot 
eene diepte van vier voet, maar meestal bedraagt die een tot twee. 
Interessant is het dat men op sommige plaatsen in het geheel 
geen plantgaten vooruit maakt, maar alleen vlak voor het uitplanten 
een kuiltje, dat bij het inzetten der plantjes weder aangevuld wordt. 
Vooral waar men te doen heeft met steile hellingen en z waren 
grond, die onderhevig is aan afspoelen, maar steen- en padasvrij, 
schijnt deze werkwijze aan te bevelen, maar er zijn ook voorbeelden 
van, dat het op meer zandigen grond goed slaagt. Men dient er 
echter zeker van te zijn, dat de bodem geen harde voorwerpen bevat. 
