HOOFDSTUK I 
CARPAÏNE, HET ALCALOID DER PAPAIJA-RLADEN. 
(CARIGA PAPAIJA L.). 
Bij de studie der in de Maleische taal geschreven recepten-ver- 
zamelingen trok het mijne aandacht, dat de toepassing van papaija- 
hladen in de inlandsche geneeskunde moeilijk alleen te verklaren is 
uit het gehalte aan eiwit-oplossend ferment. Later vestigde Prof. 
WiciiMAiNN hij den terugkeer van zijnen geologischen onderzoekingstocht 
er ook mijne aandacht op, dat in het oostelijke gedeelte van den 
Archipel de papaija-hladen somwijlen gebezigd worden als geneesmiddel 
tegen heri-heri, en als zoodanig eene zekere vermaardheid bezitten. 
Voorts is ook op Java het gebruik algemeen, aan paarden geregeld 
papaija-bladen te geven. Sommigen beschouwen dit zelfs als eene 
voorwaarde, hen gezond en krachtig te houden, hoewel men het 
doel dezer medicatie niet scherp omschreven vindt, en de papaija- 
hladen nu eens als vermifugum, dan weer als laxans hoort roemen. 
Ten slotte is de smaak, vooral van jonge papaija-hladen eerst 
sterrekers-achtig, maar daarna intens en aanhoudend bitter. Een en 
ander deed mij besluiten, de papaija-hladen opnieuw aan een 
scheikundig onderzoek te onderwerpen. 
Bij de vele chemische, analyses in Europa van deze plant verricht, 
werd meest het melksap als grondstof gebruikt, en ook stelde men 
zich gewoonlijk slechts eene nadere studie der eiwit-oplossende stoffen 
tot doel. Hieraan is het te wijten, dat een zéér belangrijk bestanddeel 
der papaija tot heden aan alle waarneming ontsnapt is, niettegenstaande 
ook de papaija-hladen herhaaldelijk in Europa zijn aangevoerd, en — 
in glycerine geconserveerd — voor enkele jaren zelfs geregeld in den 
groothandel verkrijgbaar waren. 
