9 
sel van io gram acidum aceticum en 2 KG. spiritus bevochtigd en in 
den CHRisT-DiETERicH’schen percolator na 2 X 24 uren digestie met 
spiritus gepercoleerd. De percolaten werden door afdestillatie van 
den spiritus tot extract gebracht en dit herhaaldelijk met aangezuurd 
water behandeld, totdat het onoplosbaar gedeelte (hars, vet, chlo- 
rophyl) geen alcaloid méér hield ingesloten. De waterige vloeistoffen 
werden gezamenlijk met aether uitgeschud, vervolgens kaliloog toege- 
voegd en het aldus in vrijheid gestelde alcaloid in aether opgenomen. 
Versch gepraecipiteerd, lost dit zeer gemakkelijk in aether op, eenmaal 
gekristalliseerd zijnde, langzamer. Men kan deze eigenschap ter zuive- 
ring toepassen; laat men namelijk de verdampingsrest kristalliseeren 
en wascht de kristalhrei herhaaldelijk met een weinig aether af, dan 
verkrijgt men het alcaloid in prachtige sneeuwwitte, satijnglanzende 
naalden. De opbrengst bedroeg 7.5 gram (= 0.15%). Eene zeer 
goede oplirengst werd ook verkregen hij de toepassing der kalk-petro- 
leum-methode (0.19%) en hij de fabriekmatige bereiding van Carpaïne 
zoude deze waarschijnlijk de voorkeur verdienen. 
Aangaande de physiologische werking van Carpaïne kan ik slechts 
enkele eenvoudige gegevens mededeelen. Het alcaloid werkt voorna- 
melijk op het hart; voor intoxicatie is eene hooge dosis noodig. 
Voor Bufo melanosticlus Schneid. (^) mag de dosis lethalis op 10 a 15 
mgrm. geschat worden. Men verkrijgt dan hij injectie : bewegingloos- 
heid met fihrillaire krampen. Het hart werkt zeer langzaam en is 
blijkbaar het geintoxiceerde orgaan. 
Bij een jonge kip (lichaamsgewicht 550 gram) werd in tusschen- 
poozen van eenige uren 3 X 30 mgrm. geinjicieerd, zonder opvallende 
verschijnselen. Ook 50 mgrm. in eens gaf geene intoxicatie. Daaren- 
tegen gaf 100 mgrm. zeer duidelijke vergiftiging (het alcaloid werd 
door middel van azijnzuur in water o])gelost en in de borstspier 
(0 De paddc is het door mij gewoonlijk gebezigde proefdier, hel is te Buitenzorg 
in voldoende hoeveelheid verkrijgbaar, wat met Rana niet het geval is. De toxische dosis 
is voor deze Bufo iets grooter dan voor Rana; het lichaamsgewicht bedraagt gemiddeld 
30 gram. I’rof. Max AVEnKR had de welwillendheid deze en de andere hij het toxicologisch 
onderzoek hier gebruikelijke dieren voor mij te determineeren. De paddo is gemakkelijk 
herkenbaar aan de zwarte heenlijst, dié hoven de oogen naar de punt van de snuit doorloopt 
en zich voor en achter het oog vorksgewijze splitst. 
