lichamen oxydatie-producten der Cerberine zijn. De hitlerstof geeft 
met zwavelzuur eene zeer aan Cerberine herinnerende reactie : de kleur 
wordt direct donkerviolet. Door verdund zwavelzuur ondergaat het 
splitsing en scheidt zich een harsig product af. Wat dit lichaam 
direct van Cerberine onderscheidt is de gemakkelijke oplosbaarheid in 
water. Het is voor een deel de drager der giftige eigenschappen van 
Ccrfterfl-zaden. Ik stel voor, aan dit bestanddeel de naam Odolline 
te geven. Wat de eigenschappen v^van gekristalliseerd Cerberine, 
wellicht juister Cerberid geheeten, aangaat, laat zich thans reeds 
het volgende mededeelen: Volgens de reactie van Lassaigne onder- 
zocht, is Cerberine stikstofvrij. Bij ongeveer 165° smelt het tot eene 
kleurlooze vloeistof ; bij sterker verhitting aan de lucht verbrandt het 
met roetgevende vlam en laat natuurlijk geene asch achter. De stof 
lost uiterst moeielijk in water op, zelfs eene 1000-voudige hoeveelheid 
kokend water is daartoe onvoldoende. In ijsazijn lost Cerberine gemak- 
kelijk op, in verdund azijnzuur niet. Chloroform is een voortreffelijk 
oplosmiddel, van aether echter worden ongeveer 80 deelen vereischt; 
ook absolute alcohol lost Cerberine goed op, en kan dienst doen ten 
einde de stof om te kristalliseeren. Met verdund zwavelzuur gekookt, 
wordt Cerberine ontleed, de kleurlooze vloeistof neemt dan eene 
geelgroene kleur aan. Daar men echter niet te gelijker tijd glycose 
of andere sterk reduceerende suiker ziet optreden, mag Cerberine 
geenszins als glycosied te boek gesteld worden. 
Geconcentreerd zwavelzuur kleurt Cerberine eerst bruinrood, daarna 
fraai, maar weldra verbleekend, violet. In zoutzuur en salpeterzuur 
lost het kleurloos op. Fröhde’s reagens geeft eene eerst bruine, 
daarna groene, niet zeer fraaie, kleur. Door deze kleurreactie met 
zwavelzuur en het niet vormen eener gelei in waterige vloeistof 
onderscheidt zich Cerberine o. a. van Arnaud’s Tanghinine, waarmede 
het in vele punten overeenkomt. 
De smaak is scherp, iets bitter, in de keel bijtend en lang aan- 
houdend. Blijkens dierproeven is het een hevig hartsvergift. Dit 
vergift is evenals Odolline uitsluitend in de zaadkernen der Cerbera 
gedeponeerd. De zwak bittere bast en de smakelooze bladen bezitten 
geenerlei toxisch vermogen. 
