75 
het melksap, dat tot resultaat gaf, dat het caoutchouc (19.7°/J hars (3®/o) 
en gom (0.57^) bevat, maar geenerlei toxisch principe: een hond 
verdroeg 32 gr. melksap zonder eenig nadeel. Teysmann merkte naar 
aanleiding van dit negatief resultaat op, dat het melksap ook geenszins 
bij den inlander als vergiftig wordt beschouwd, de Vrij meende aan- 
vankelijk dat de zaden Thevetine bevatten, later merkte echter deze 
zelfde onderzoeker op, dat Cerberine daarvan door het gemis der 
kleurreactie met zoutzuur verschilt. 
Wat nu betreft de botanische verwanten der plant, zoo moet in de 
eerste plaats het beroemde Tanguin-vergift van Madagascar, de Tang- 
hinia (Cerhera) venenifera Poir., genoemd worden; hetwelk sedert 
onheugelijke tijden als Gods-oordeel gebruikt wordt. Ook hier is het 
vergift in de zaden geconcentreerd, en is de uit de zaden bereide zuivere 
olie onschadelijk. Blijkens het chemisch onderzoek van Chatin, onlangs 
door Arnaüd (Comptes Rendues de 1’ Académie 17 Juin 1889) herhaald, 
komt het Tanghinia-\er^i\i (Tanghinine) in alle wezen llijke eigenschap- 
pen met Cerberine overeen, zonder daarmede geheel identisch te zijn. 
De toxische werking is die van een heftig hartsgift, dat, blijkens een 
onderzoek van Qcinquaud, ook de reflexbewegingen versterkt en volgens 
Gleij van strophantine door een algemeen convulsieve werking verschilt. 
Zeker mogen de door Arnaud beloofde uitvoerige onderzoekingen over 
Tanghinine met belangstelling te gemoet gezien worden. 
Uit de zaden van Thevetia Yccotli Dec. {= Cerhera Thevetioides 
H. B .), eene medicinale plant van Mexico, bereidde Herrera een 
kristallijn, glycosiedisch, als digitaline werkend, vergift, Thevetosine, 
ongetwijfeld aan Tanghinine en Cerberine verwant (zie Hüsemann 
Hilger, Pflanzenstoffe 2 Ausg. s. 1334). 
Ten slotte is ook uit de Thevetia neriifolia Juss{= Cerhera Theve- 
tia L.), eene plant die in het maleisch en javaansch Ginjeh heet, een 
stikstofvrij glycosiedisch hartgift, Thevetine, bereid, dat reeds herhaal- 
delijk aan toxicologisch onderzoek is onderworpen. (Husemann-Hilger 
I. c. s. 1332). 
Behalve deze kristallijne lichamen, is in de genoemde planten door 
verschillende onderzoekers ook de aanwezigheid eener kleine hoeveelheid 
amorphe, uiterst bittere en giftige, in water gemakkelijk oplosbare, stof 
opgemerkt, het analogon der stof, die ik Odolline genoemd heb. 
Thevetia neriifolia bevat bovendien een pseudo-indicaan (Warden, 
Pharm. Journ. 1882 p. 42). . 
