79 
bezitten en die eveneens giftige alcaloiden bevatten, die in eigenscbap- 
pen met Lauro-tetanine min of meer overeenkomen. 
± LITSAEA JUSS. 
Litsaea chrysocoma BI, 
De stambast dezer Laurinea bevat ongeveer 1% alcaloid, dat de 
algemeene reacties met pikrinezuur, MAVER’sche vloeistof, joodjood- 
kalium-oplossing, tannine, kwikchloride, platinachloride, goudchloride, 
sulphocyaankalium, phosphomolybdaenas ammonicus en phosphowol- 
fraamziiur geeft; kwikchloride is van al deze reagentia het minst 
gevoelig. Het vertoont de volgende kleurreacties : Fröhde’s reagens, 
prachtig indigo, door toevoeging van water verdwijnt het blauw 
(voor geel) ; zwavelzuur met een spoor salpeterzuur (Erdmann’s reagens) 
voorbijgaand fraaihlauw, dan bruin ; met iets meer salpeterzuur houdend 
zwavelzuur direct fraai roodbruin; met salpeterzuur vuilbruin. Het 
alcaloid is oplosbaar in overmaat kaliloog. 
Van belang is het dat het Litsaea-dihsihid, na eenige dagen in den 
exsiccator gestaan te hebben, geheel kristallijn wordt en in fraaie 
rosetten van naalden kristalliseert. Daar het in deze plant aanwezig 
alcaloid de eigenschappen bezit, die ik voor Lauro-tetanine typisch 
acht, is getracht, door enkele eenvoudige proefnemingen een inzicht 
te verkrijgen in de werking van het alcaloid bij verschillende diersoorten. 
Eenige milligrammen bij eene padde ingespoten geven heftigen tetanus, 
evenals hij strychninevergiltiging; op den minsten schok volgt een 
nieuwen kramp-aanval. Lauro-tetanine is een ruggemergsgift, en 
een vrij intens gift. Eenige uren na inspuiting zijn de aanvallen het 
hevigst, de remissies het kortst; de stijfkramp treedt dan ook zonder 
merkbare uitwendige aanleiding op; af en toe wordt de urine door 
krampbeweging der blaas uitgestooten; na 12 uren worden de krampen 
minder heftig en nemen de padden weder normale houding tijdens de 
tiisschenpoozen aan: voor dien tijd blijven de extremiteiten gestrekt; 
langzamerhand herstelt hel dier en na 24 uren is de irritatie bijna 
geheel verdwenen en de padde weder normaal. Bovenstaand beeld 
geldt voor de verschijnselen bij injectie van 2 of 3 milligram. Is de 
dosis aanzienlijk liooger, dan ontwikkelt zich het vergiftigingsheeld 
